ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΟΝΟ... 
Όλα τα στολίδια για το σπίτι και το χριστουγεννιάτικο δέντρο τα κρατάω φυλαγμένα στο ίδιο κουτί που δεν έχω αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια. Ο χρόνος έχει αφήσει πάνω τα σημάδια του και κάθε χρόνο το τυλίγω γύρω γύρω με ταινίες προκειμένου να του ισιώσω τις πλευρές και να το συντηρήσω. Δεν το πετάω. Εκεί φυλάω αναμνήσεις χρόνια τώρα … Γιατί κάθε στολίδι για το δέντρο και το σπίτι είναι και μια ανάμνηση. Δύο κεράκια που μου χάρισε μια φίλη, ένα αγγελάκι δώρο της κόρης μου, ένας άγιος Βασίλης που κάποτε του ζούλαγες την κοιλιά και ακουγόντουσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, οι κάλτσες –μία για κάθε παιδί- που περιμένουν τα δώρα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς κάτω από το τζάκι…
Κι όμως θαρρείς ότι τις ημέρες των γιορτών το πνεύμα των Χριστουγέννων λίγο πολύ μας συνοδεύει όλους. Είναι άραγε η γιορτινή διακόσμηση στους δρόμους για την καλή μας διάθεση; Τα παιδιά που χτυπούν τα κουδούνια για να πουν τα κάλαντα; Ο χρόνος που βρίσκουμε για λίγο περισσότερο οικογενειακές στιγμές;
Η χαρά στα πρόσωπα των παιδιών όταν ξετυλίγουν τα δώρα τους;
Και μη μου πείτε ότι δεν δίνουμε όλοι τόπο στην οργή αυτές τις ημέρες! Λιγότερα κορναρίσματα στους δρόμους, λιγότεροι καυγάδες στα λεωφορεία….
«Άντε μην πω καμία κουβέντα μέρες που είναι!». Μη μου πείτε ότι δεν το έχετε πει μέσα από τα δόντια σας… Καταλαγιάζουμε τον θυμό μας, χαμογελάμε πιο εύκολα, μαγειρεύουμε τη γαλοπούλα με κέφι, καλούμε φίλους στο σπίτι, κάνουμε τις ευχές μας για τη νέα χρονιά και περιμένουμε….. Ότι ίσως κάτι θα αλλάξει.
Μήπως πάρουμε εκείνη την προαγωγή που ο διευθυντής μας τη χρωστάει από πέρυσι; Μήπως κερδίσουμε το λαχείο; Μήπως γίνει το θαύμα και μας χαρίσουν τα δάνεια; Μήπως έρθει ο πελαργός; Μήπως ο θείος Γιάννης μας αφήσει κληρονομιά το διώροφο στα Πετράλωνα:
Χίλια μήπως και άλλα τόσα «μακάρι» συνοδεύουν την αρχή κάθε χρονιάς.
Όση ομορφιά παίρνουν οι μέρες που πλησιάζουν στα Χριστούγεννα τόσο μουντές και μονότονες φαίνονται μετά.
Το δέντρο ξεστολίζεται, στα μπαλκόνια των σπιτιών δεν αναβοσβήνουν πια τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, η πόλη παίρνει την καθημερινή της όψη, οι άνθρωποι κορνάρουν ασταμάτητα, στριμώχνονται στα λεωφορεία, τρέχουν να προλάβουν και μετράνε στα ημερολόγια πότε πέφτει η επόμενη αργία.
Οι ελπίδες ξεθωριάζουν και αποθηκεύονται στο ίδιο κουτί μέχρι του χρόνου. Μαζί με τα λαμπάκια και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μπαίνουν στην αποθήκη και περιμένουν να ξαναστολιστούν.
Όλοι λίγο πολύ κάπως έτσι κάνουμε. Ίσως μερικοί να αλλάζετε το κουτί από καιρό σε καιρό αλλά τα στολίδια κάπου τα φυλάτε. Μαζί και τα όνειρα. Και τις προσδοκίες. Και τις επιθυμίες. Και την ελπίδα ότι μέχρι τον επόμενο χρόνο κάτι μπορεί να αλλάξει…
Ένας χρόνος μέχρι να ξαναβγεί από την αποθήκη το παλιό κουτί, να ξεδιπλωθούν οι αναμνήσεις και να αναπτερωθεί η ελπίδα για έναν χρόνο ακόμα….
Εύχομαι οι επιθυμίες και οι προσδοκίες σας φέτος να εκπληρωθούν. Βοηθήστε κι εσείς για αυτό. Ένας απλός χρόνος είναι μόνο που έχει τόσα πολλά να κάνει… Βοηθήστε τον! Δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του!
Καλή χρονιά!
