Γιατί τελικά μόνο...                                                                             

Γράφει η Άννα Λουράντου

Την θέλουμε την ελληνοτουρκική φιλία. Όλα κι όλα. Αυτή είναι η αλήθεια. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την κουλτούρα τους. Την θέλουμε. Για να ησυχάσουμε. Μάλλον. Χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις , φίλησε το λένε. Για αυτό τη θέλουμε

“Θες να γίνουμε φίλοι???»  Μας ρώτησε μια Τούρκικη σαπουνόπερα ένα βράδυ. Λίγο που η ψυχολογία μας είναι χάλια, λίγο που μας πέτυχε σε κακιά στιγμή την αφήσαμε να μπει  στα σπίτια μας, να μας καθηλώσει στους καναπέδες, να μας μάθει  Τούρκικες λέξεις, να μας δείξει  πόσες από αυτές χρησιμοποιούμε και εμείς στην καθημερινότητα μας και να μας κλείσει μέσα στο σπίτι μας!

« Πάμε για καφέ Ποπίτσα το απόγευμα?»

" Πάμε, πάμε αλλά να έχουμε γυρίσει στις εννιά γιατί βλέπω το Τούρκικο!»

«Αμάν ρε Ποπίτσα με το Τούρκικο κάθε μέρα!»

«Αχ! Είδες το Αμάν το λένε κι αυτοί!» 

"Άσε με ρε Πόπη  και ετοιμάσου να περάσω να σε πάρω. Άντε!»

 «Και το άντε λένε!»…

Τι να είναι άραγε αυτό που κατάφερε μια σαπουνόπερα να μας κάνει να περνάμε στα ψιλά τις αμέτρητες Τούρκικες παραβιάσεις  από αέρα και θάλασσα στη χώρα μας? Τι είναι αυτό που μας κάνει να παραβλέπουμε το τείχος που διχοτομεί το νησί της Αφροδίτης 36 χρόνια τώρα καθώς και τα στρατεύματα κατοχής; Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξεχάσουμε τις εκτελέσεις του άμαχου πληθυσμού , τις λεηλασίες , τους αγνοούμενους, την Τουρκική σημαία να κυματίζει στα Ίμια, το ολοκαύτωμα της Σμύρνης και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων?

Δεν είναι τα πασουμάκια των πρωταγωνιστών. Όχι. Ούτε τα όμορφα καταγάλανα μάτια του Χαλίτ Εργκέντζ. Ούτε η ψιλόλιγνη κορμοστασιά της Μπεργκιουζάρ Κορέλ. Ούτε η πατριαρχική οικογένεια και τα καθημερινά οικογενειακά γεύματα γύρω από το τραπέζι που θυμίζουν την ελληνική κοινωνία του ‘50-‘60.

Νομίζω πως είναι το παραμύθι! Είναι αυτό που θα θέλαμε όλοι να ζήσουμε! Την επιτυχία στη καριέρα , τον ωραίο πρίγκιπα που παρουσιάζεται σε δύσκολη στιγμή της ζωής  για να βοηθήσει, την απόλυτη αγάπη που δίνει, τον πλούτο…

Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας  να μας αγαπήσουν τόσο πολύ, τόσο… άνευ όρων, είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να συνδυάσουμε την επιτυχία στην καριέρα με τον απόλυτο έρωτα στη ζωή… που ζούμε το παραμύθι των άλλων!

Ένας έρωτας, ένας δυναμικός άντρας που προστατεύει την αγαπημένη του, την κοιτάει με βλέμμα λαβωμένου ζώου όταν εκείνη τον διώχνει, της προσφέρει γη και ύδωρ για να τον παντρευτεί, στάθηκαν αρκετά για να μας κάνουν να βάλουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας το άσχημο παρελθόν με τους γείτονες και μας έκανε να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα για το αΪράνι και το ντούρομ…

Κι εγώ την βλέπω τη σειρά. Ψέματα να πω? Και ας μου γυρίζουν τα άντερα κάθε φορά που βλέπω την Τούρκικη σημαία να κυματίζει στο σκάφος του «Κερέμ».

Όσο να πεις το μισοφέγγαρο στο κόκκινο φόντο ξυπνάει μνήμες… Ξεροκαταπίνω αλλά από τον καναπέ δεν σηκώνομαι…Θέλω να ζήσω το παραμύθι… Μικροαστική αφασία ή απλή χαζομάρα στο άδειο μου κεφάλι; Δεν ξέρω. Ξέρω πως στις εννιά θέλω να είμαι σπίτι…

«Τι θα πάρετε?» Ρωτάει ο σερβιτόρος την Ποπίτσα

«Καφέ παρακαλώ. Τούρκικο γλυκυβραστό…» απαντάει απολύτως στον κόσμο του Binbir Gece…

«Εμείς τον λέμε Ελληνικό…» λέει και διακρίνω μια γυαλάδα στο μάτι του σερβιτόρου.

- Ταμπί… ταμπί…! Απαντάει η Ποπίτσα ατάραχη!...

/./

Καθόλου μα καθόλου δεν στεναχωρήθηκα που η Τατιάνα έφυγε από τον Αντ1 και πήγε στο star. Ίσα ίσα. Αν ντε και καλά πρέπει να συνεχίσει να εμφανίζεται με τέτοιο είδος εκπομπής νομίζω πως εκεί πρέπει να πάει και αυτή και πολλοί άλλοι. Τουλάχιστον να μαζευτούν σε ένα κανάλι να ξέρουμε και εμείς τι θα βλέπουμε. Όποιος θέλει κουτσομπολιά, εκπομπές ελαφρές, ειδήσεις life style και Πετρούλα να το γυρνάει στο star…

Αν και για να πω την αλήθεια οι ειδήσεις του star αποδεικνύονται μακράν καλύτερες κάποιες φορές από τις ειδήσεις των δήθεν σοβαρών καναλιών…

Και μια που μιλάω για δήθεν θα το πω και αυτό. Πήξαμε από δήθεν. Δήθεν αξιοπρέπειες θιγμένες, δήθεν αποκαλύψεις, δήθεν ελεύθερη δημοσιογραφία, ίσως και λίγο δήθεν κρίση…

Μήπως ήρθε η ώρα να σηκωθούμε από τους καναπέδες, να αφήσουμε τις σαπουνόπερες, να μην αγοράσουμε αποκωδικοποιητές μπας και σωθούμε από την τηλεόραση  και να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στην ελεύθερη ζωή? Λέω… μήπως?