Δεν ξέρω αν πραγματικά η αλήθεια αποκαλύπτεται αργά ή γρήγορα όπως λένε. Έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες που έχετε δημοσιεύσει, αλλά καμιά μα καμιά δεν είναι σαν τη δική μου! Ακούστε τη!

Με τον Νίκο είχα παντρευτεί μετά από μεγάλο έρωτα. Έξι μήνες ήμασταν παντρεμένοι και οι μόνες διακοπές στη σχέση μας ήταν τα συχνά ταξίδια που έπρεπε να κάνει λόγω της δουλειάς του στο Λονδίνο.

Τίποτα από τη συμπεριφορά του Νίκου απέναντι μου δεν πρόδιδε αυτό που θα ακολουθούσε!

Ένα βράδυ μετά από έναν γερό πονοκέφαλο ξύπνησα γύρω στις 12.30 τα μεσάνυχτα για να πάρω ένα παυσίπονο. Ο Νικολάκης μου κοιμόταν βαριά και ασήκωτα το χρυσό μου (!) και εγώ κάθισα για λίγο στον καναπέ πίνοντας ένα ποτήρι ζεστό γάλα. Έτσι λοιπόν όπως καθόμουν άκουσα απροσδιόριστα έναν ήχο σαν από δόνηση κινητού. Κοίταξα το δικό μου κινητό που ήταν στο τραπέζι, δεν χτυπούσε. Κοίταξα του Νίκου που ήταν στο τραπεζάκι του σαλονιού, δεν χτύπούσε επίσης.  Ο ήχος σταμάτησε για να ξαναξεκινήσει πάλι και πάλι. Σηκώθηκα από μεγάλη περιέργεια και προσπάθησα να αφουγκραστώ από πού ερχόταν αυτός ο θόρυβος. Τελικά έφτασα κοντά στο τζάκι. Ήταν καλοκαίρι και στο τζάκι είχα βάλει διακοσμητικά κεριά (που ποτέ δεν άναβα) και μια σύνθεση από ψεύτικα λουλούδια.

Ωστόσο δεν φαινόταν τίποτα παρ όλο που είχα σιγουρευτεί πως ό ήχος ερχόταν από εκεί. Έβαλα το χέρι μου μέσα και άρχισα να ψαχουλεύω ανάμεσα στα κεριά και τα ψεύτικα λουλούδια και τι έκπληξη……. Ένα κινητό! Ένα κινητό όπου χτυπούσε ασυστόλως και είχε ήδη δύο αδιάβαστα μηνύματα! Προσπαθούσα να σκεφτώ ποιος είχε έρθει τελευταία σπίτι μας και ξέχασε το κινητό του αλλά βαθιά μέσα μου άρχισαν να με «ζώνουν τα φίδια» αφού καταλάβαινα ότι όποιος και να το ξέχναγε δεν θα το ξέχναγε μέσα στο τζάκι!

Joann, Joann, και πάλι Joann σε όλες τις κλήσεις και σε όλα τα μηνύματα που επιμελώς ξεκίνησα να διαβάζω…

Ξέρω τι σκέφτεστε. Ότι ήταν μια εξωσυζυγική σχέση από τα συχνά του ταξίδια στο Λονδίνο.

Αμ δε! Ήταν γυναίκα του!

Και είχαν και παιδί! Μάλιστα είχε χαλάσει τον κόσμο στα τηλέφωνα η κατά τα άλλα (στην κοσμάρα της και αυτή όπως εγώ) Joann  για να τον ενημερώσει πως ο μικρός τραυματίστηκε παίζοντας soccer (!) και ήταν στο νοσοκομείο! Θα μου πείτε πως μπορούσα να είμαι σίγουρη ότι ήταν παντρεμένοι? Α! είναι απλό! Στα ατελείωτα μηνύματα της ανέφερε συνέχεια τη λέξη husband  όπως επίσης ότι ενημέρωσε τον γιατρό του μικρού πως ο άντρας της έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι στην Αθήνα! Στο τελευταίο μήνυμα έλεγε πως ο τραυματισμός του μικρού δεν ήταν κάτι το σοβαρό και ότι θα γύριζαν στο σπίτι.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα μου. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι τελικά ο πονοκέφαλος όχι μόνο δεν πέρασε αλλά έγινε ο κολλητός μου για τις επόμενες ημέρες. Ακόμα και σήμερα απορώ πως βρήκα το κουράγιο και αντέδρασα ψύχραιμα.

Μπήκα στο internet και έκλεισα δύο εισιτήρια με την πρώτη πτήση για Αθήνα από το Heathrow. Ύστερα πήρα το κινητό και έγραψα. «Αγάπη μου σας έκλεισα δύο εισιτήρια για Αθήνα. Είμαι σε σύσκεψη και δεν μπορώ να σου μιλήσω. Πάρε το παιδί και ελάτε γιατί θέλω να σας δω και να βεβαιωθώ πως είναι πράγματι καλά. Θα γυρίσουμε και οι τρείς μαζί πίσω….» Έγραψα και τη διεύθυνση και ευχήθηκα να μην στραβώσει τίποτα…

Ξαναέβαλα το κινητό στη θέση που το βρήκα και τίποτα δεν πρόδιδε την μεγάλη μου ανακάλυψη…. Έπεσα πάλι στο κρεβάτι και σκεφτόμουν….

Όταν χτύπησε το ξυπνητήρι σηκώθηκα μαζί του και ξάπλωσα στον καναπέ έτσι ώστε να μην του αφήσω περιθώρια να πάρει το κινητό του που ήταν στο τζάκι ακριβώς δίπλα.

Του είπα ότι είχα τρομερό πονοκέφαλο, ότι δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου και ότι δεν θα πήγαινα στη δουλειά.

Μάταια προσπαθούσε να με σηκώσει από τον καναπέ με πολλούς τρόπους! Μια ότι έπρεπε να ξαπλώσω στο κρεββάτι «Μια χαρά είμαι κι εδώ» του έλεγα, μια να πάω να πάρω ένα παυσίπονο «Φέρτο μου εσύ βρε μωρό μου δεν βλέπεις ότι δεν μπορώ ούτε να σηκωθώ???!!!» και άλλα πολλά που μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. Ηττημένος πια από κάθε προσπάθεια και ενώ είχε ήδη καθυστερήσει μισή ώρα για τη δουλειά του κατάλαβε ότι δεν είχα σκοπό να μετακινηθώ από τον καναπέ. Έφυγε με κατεβασμένα μούτρα και με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του…. Κοίταξα το ρολόι. Ανησυχούσα μήπως την έπαιρνε τηλέφωνο από τη δουλειά. Όμως ήδη θα ήταν στο αεροπλάνο εκείνη την ώρα…. Κοίταξα το παράνομο κινητό. Υπήρχε ένα μήνυμα. «Αγάπη μου είμαστε στο αεροδρόμιο. Σε λίγο θα είμαστε κοντά σου…»

Το ταξί σταμάτησε κάτω από το σπίτι. Κατέβηκα και τους πήρα. Η κοπέλα ήταν σαν χαμένη. «Where’s Nick?» ρωτούσε και ξαναρωτούσε.

Έβαλα τον μικρό να ξαπλώσει στον καναπέ και πήρα την Joann στη κουζίνα για καφέ. Της εξήγησα. Τα πάντα. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Της έδειξα τις φωτογραφίες από τον γάμο μας. Έπαθε σοκ. Μετά τον τρίτο καφέ το μυαλό της άρχισε να λειτουργεί και πάλι! Τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να έρθει γιατί δεν ήμουν καλά. Ειδοποίησα γνωστούς και φίλους να έρθουν κι εκείνοι. Πήρα τηλέφωνο και τον δικηγόρο μου.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα μούτρα του όταν μπήκε στο σπίτι και είδε τη Joann και τον μικρό!..... Ήταν σαν να έπαθε ηλεκτροπληξία!

Έγινε ένας χαμός… .Ήρθε στο τέλος και η αστυνομία και όλα πήραν τον δρόμο τους….

Αυτό που με «σκοτώνει» είναι που δεν έμαθα ποτέ το γιατί. Γιατί οδηγήθηκε στο να εξαπατήσει δύο γυναίκες και ένα παιδί. Γιατί δεν έπαιξε τίμια μαζί μας. Ποτέ δεν του έδωσα την ευκαιρία να μου εξηγήσει βέβαια  γιατί από τότε δεν θέλησα ούτε να τον ξαναδώ ούτε να ξαναμιλήσω μαζί του…..