Ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσα να έχω για τα Χριστούγεννα. Ένα μόλις  χρόνο πριν, κάλεσα μερικούς φίλους στο σπίτι μου για να περάσουμε μαζί την παραμονή των Χριστουγέννων. Ήταν η πρώτη φορά που έμενα μόνη μου μακριά από τους γονείς μου στα 29 μου χρόνια. Είχα και έχω δικιά μου επιχείρηση που δόξα τω Θεό πάει καλά. Έτσι βρήκα ένα πολύ όμορφο διαμέρισμα με θέα τη θάλασσα, το επίπλωσα και χαιρόμουν πραγματικά να περνάω εκεί την κάθε στιγμή!

Για την περυσινή παραμονή Χριστουγέννων είχα διακοσμήσει όλο το σπίτι! Ένα τεράστιο άσπρο δέντρο με μπλε μπάλες στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, φωτάκια παντού, το τζάκι να καίει…. Μια ονειρική ατμόσφαιρα! Μαγείρεψα όσο καλύτερα μπορούσα και περίμενα τους φίλους μου. Μαζί τους ήρθε κι εκείνος. «Να σου συστήσουμε τον Πάνο…» μου είπαν και από το «καλησπέρα, χρόνια πολλά» ήξερα πως ήταν το πεπρωμένο μου.

Περάσαμε αξέχαστα. Φάγαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε και στο τέλος της βραδιάς φιληθήκαμε…

«Μη φύγεις…»  του είπα όταν κατά το ξημέρωμα οι άλλοι ετοιμαζόντουσαν να φύγουν.

Κι έμεινε….

«Μη φύγεις…» του είπα οκτώ μήνες μετά όταν έκλεινε τις βαλίτσες του.

Κι έφυγε…

Άκουσα την πόρτα να κλείνει και βυθίστηκα στο κενό. Κοίταζα το νυφικό που με περίμενε κρεμασμένο στην ντουλάπα, και τις προσκλήσεις που είχαν ήδη μοιραστεί.

«Συγχώρεσε με» είπε. «Δεν μπορώ να το κάνω. Δεν είμαι έτοιμος. Δεν ξέρω τι θέλω.»

Φέτος το τζάκι δεν θα το ανάψω. Ούτε θα στολίσω το δέντρο που τόσο του άρεσε. Ούτε φίλους θα καλέσω. Απλά θα περιμένω να χτυπήσει το κουδούνι για να μου πει «Καλησπέρα, χρόνια πολλά…» και να αρχίσουμε και πάλι από την αρχή.