Δουλεύουμε μαζί εδώ και εννέα χρόνια. Για την ακρίβεια είμαι υπάλληλος του!. Εκτός από τον δεσμό μας είμαι και ό άνθρωπος – κλειδί στην επιχείρηση του αφού τα πάντα λειτουργούν κάτω από την ευθύνη και την εποπτεία μου. Γενικά αν εκείνος λείψει μια μέρα από το γραφείο (ή περισσότερες) τα πάντα λειτουργούν κανονικά, αν όμως λείψω εγώ το κινητό μου χτυπάει ασταμάτητα για να δώσω πληροφορίες…….

Εννέα χρόνια συνεργασίας και εννέα χρόνια σχέσης…

Παντρεμένος με παιδιά. Δεν την αγαπάει λέει. Αλλά δεν την αφήνει γιατί τα περιουσιακά τους είναι μπερδεμένα. Το μεγαλύτερο μέρος από τα κεφάλαια στην επιχείρηση είναι δική περιουσία και γενικότερα σχεδόν τα πάντα ανήκουν σε εκείνη και την οικογένεια της. Επτά χρόνια τώρα μου έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσει ποτέ. 

Η γυναίκα του ξέρει για μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Πιστεύω όμως ότι για κοινωνικούς κυρίως λόγους δεν θα χώριζε ούτε αυτή ποτέ. 

Αναγκάζομαι να μιλάω μαζί της για θέματα που αφορούν στη δουλειά σχεδόν σε καθημερινή βάση και αυτό με σκοτώνει.

Ζω ένα απόλυτο μαρτύριο που βέβαια εγώ επέλεξα. Δεν μπορώ να τον αφήσω αλλά νιώθω ότι δεν μπορώ και να συνεχίσω να ανεβαίνω αυτόν τον γολγοθά.

Νιώθω ώρες ώρες ότι χάνω τη ζωή μέσα από τα χέρια μου. Καταδικάστηκα με τις επιλογές μου να μην έχω οικογένεια. Να μην γευτώ τη χαρά της μητρότητας. Και είμαι ήδη 40…

Το ότι έχω κάνει μια επιτυχημένη καριέρα δεν μου λέει τίποτα γιατί δούλεψα σκληρά και έφτασα εδώ που έφτασα μόνο και μόνο από την αγάπη που ένιωθα για εκείνον. Για να τον στηρίξω. Για να ανέβει ψηλά. Δεν έχει μέτρο η αγάπη που νιώθω για αυτόν. Δεν έχει λογική. Εννέα χρόνια μετά και συνεχίζω να τον αγαπώ με αμείωτο πάθος και ένταση. Θα έκανα τα πάντα για αυτόν. Για να είναι ευτυχισμένος και επιτυχημένος. Ζηλεύω όμως απίστευτα. Παρόλο που είμαστε μαζί πολλές ώρες τις ημέρας, ζηλεύω κάθε στιγμή που μοιράζεται με την οικογένεια του. Τις ώρες που παίζει με τα παιδιά του και τα βράδια που κοιμάται δίπλα στην γυναίκα του. Δεν ξέρω τι να κάνω. 

Εγώ που παίρνω επαγγελματικές αποφάσεις στο άψε σβήσε είναι αδύνατον να αποφασίσω για την ίδια μου τη ζωή!...

Άντα 40