Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

Ξύπνησα ευδιάθετος, το επόμενο πρωί. Ήταν η μεγάλη μέρα, θα μάθαινα τα πάντα για την Αγάπη.

Η Σκιά ήρθε.

-Έλα είπε. Η ώρα έφτασε, ακολούθησε με !

Αφέθηκα, αισθανόμουν τόσο ελαφρύς σαν πούπουλο και μια ανεξήγητη  ευχαρίστηση με είχε κυριευσει…

-Κλείσε τα μάτια και σκέψου κάτι πολύ όμορφο, νιώσε την ύπαρξη σου, ανάπνευσε, ευχαρίστησε τη φύση, άνοιξε τα μάτια σου.

Παραξενεύτηκα, γύρω μου δεν αναγνώριζα τίποτα από το δωμάτιο ή το σπίτι μου. Ούτε καν με τη γειτονιά μου. Είχα την εντύπωση ότι βρισκόμουν σε μια άλλη διάσταση. Όντως… ήμουν μέσα σε μια φούσκα. Σε μια ρόζ πελώρια φούσκα.

-          Έλα ας κάτσουμε εδώ, είπε η Σκιά μου. Πλησιάσαμε σ’ένα παγκάκι και καθίσαμε αντικριστά, υπήρχε ένα τραπέζι και πάνω σε αυτό, υπήρχε μια μεγάλη άσπρη Σφαίρα.

-          Αυτή εδώ η Σφαίρα είναι ο κόσμος σου, μου εξήγησε η Σκιά μου. Όταν για πρώτη φορά την κρατήσεις στα χέρια σου, θα αισθανθείς ένα κρύο να διαπερνά τα άκρα σου, να ρέει στις φλέβες σου και σε λίγο θα  φτάσει στον εγκέφαλο σου μέσω της καρδιάς σου.

-          Μη τρομάξεις. Τυπική αντίδραση κάποιου που έρχεται αντιμέτωπος με την Αγάπη, για πρώτη φορά στη ζωή του.

-          Έλα, άγγιξε τη Σφαίρα. Τώρα είναι  δική σου. Μίλησέ της. Μάθε την . Εμπιστεύσου την. Πρόσεχε την . Προφύλαξέ την. Νιώσε την.

-          Μα δεν καταλαβαίνω. Με έφερες εδώ για να μάθω να κρατάω μια  Σφαίρα; Πως αυτό θα με βοηθήσει να μάθω τι είναι η «Αγάπη»;

-          Αυτό ακριβώς, σου εξηγώ : Τι είναι η αλήθεια της  «Αγάπης»;

Αγάπη είναι οι πράξεις σου προς τη Σφαίρα. Η αντανάκλαση των αισθημάτων σου προς αυτήν. Αυτή είναι η Αγάπη. Από αυτή τη στιγμή είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος γι΄ αυτήν !

Είχα μείνει αποσβολωμένος. Δεν καταλάβαινα τίποτα πια. Πήρα τη Σφαίρα, ήταν τόσο κρύα. Η Σκιά μου έδωσε μια μεγάλη θήκη για τη Σφαίρα μου, μου εξήγησε ότι μέχρι να ολοκληρώσω τη μαθητεία μου, θα πρέπει να έχω τη Σφαίρα συνέχεια μαζί μου.

Ήθελα να γυρίσω πίσω. Άρχισα να κουράζομαι. Ήμουν πολύ μπερδεμένος πια, για να αντιληφθώ οτιδήποτε άλλο. Ούτε ήξερα επιτέλους ποιος ήμουν και τι στα κομμάτια γύρευα εκεί;

-          Θέλω να φύγω ! Θέλω να πάω σπίτι μου !

-          Είναι απλό, μου εξήγησε η Σκιά μου  …

-          Σκέψου το σπίτι σου, το δωμάτιο σου, ανάπνευσε, κλείσε τα μάτια σου κι ονειρέψου ότι είσαι ασφαλής..

Μετά από λίγα λεπτά άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν στο πατρικό μου πάλι. Στο σπίτι της προγιαγιάς με τις μπορντό ταπετσαρίες και τους κρυστάλλινους πολυέλαιους.

Κοίταξα δεξιά κι αριστερά ζυγίζοντας το χώρο. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που το έκανα αυτό. Ήθελα να βγω, να δω τους γείτονες, να κατέβω στο χωριό.

Παράξενο η Σκιά μου, δεν φαινόταν πουθενά.

Βγήκα για να την αναζητήσω, έβαλα τα χέρια στις τσέπες, κατευθύνθηκα άσκοπα προς την  κεντρική πλατεία του Βαιτσεκ.

Ξαφνικά, απέναντι μου αντίκρισα το πιο όμορφο πλάσμα που είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Ένα κορίτσι. Ένα πανέμορφο κορίτσι που περπατούσε μαζί με τη Σκιά της. Αυθόρμητα τη χαιρέτησα. Έκανα ένα νεύμα με το κεφάλι μου και μη μπορώντας να ανοίξω το στόμα μου…..συνέχισα τη βόλτα μου.

Ο χειμώνας ήταν ιδιαίτερα βαρύς στο Βάιτσεκ, όμως η καρδιά μου ήταν τόσο ζεστή. Μια ιδιαίτερη θέρμη με διαπέρασε ολόκληρο. Είχα φτάσει μπροστά από το Δημαρχείο, όταν το χιόνι άρχισε και πάλι να πέφτει…

Η Σκιά μου δε φαινόταν πουθενά. Περιπλανήθηκα πάλι στις φτωχογειτονιές, στις γειτονιές των πλουσίων και στα γκέτο των «Ανθρώπων χωρίς Σκιές». Έτσι λέγονταν οι ξένοι. Άνθρωποι που η μοίρα τους έσπρωξε στο χωριό, αλλά ποτέ δε κατάφεραν να ξυπνήσουν τις Σκιές τους, οπότε θεωρούνταν επικίνδυνοι από τους πολίτες του Βάιτσεκ, και ζούσαν στην βιομηχανική περιοχή σχεδόν φυλακισμένοι, σαν τα ζώα. Στοιβαγμένοι σε 2 τ.μ. με ένα τεράστιο τοίχο να τους εμποδίζει από το υπόλοιπο χωριό. Ήταν ένα «κράτος εν κράτη» στο μικρό χωριό.

Το χωριό όπου οι άνθρωποι ζούσαν αρμονικά με τις Σκιές τους και μάθαιναν για την Αγάπη και την ελεύθερη βούληση. Ειρωνεία δεν είναι;

Έκανα τα πάντα προσπαθώντας να βρω τη Σκιά μου, αλλά μάταια. Μήπως είχε χαθεί για πάντα; Μόνη μου παρηγοριά το κορίτσι που συνάντησα νωρίτερα. Είχα θολώσει ! Σε λίγα λεπτά μου είχε γίνει έμμονη ιδέα.

-          Μα γιατί δεν της μίλησα; Γιατί; Αναρωτιόμουν χωρίς να μπορώ φυσικά να δώσω απάντηση.

Η νύχτα είχε κιόλας σκεπάσει τα πάντα. Τα πόδια μου άρχισαν να κουράζονται. Αποφάσισα να επιστρέψω. Αρκετά με την περιπλάνηση. Φαίνεται ότι η Σκιά  μου είχε αποφασίσει να παίξει κρυφτό μαζί μου.

Κατηφόρισα το δρόμο του Δημαρχείου και θα περνούσα μπροστά από το παγοδρόμιο. Ποιος ξέρει; Μπορεί η Σκιά μου να είχε αποφασίσει να πάει να κάνει πατινάζ.

Φτάνοντας εκεί, δεν πίστευα αυτό που έβλεπα μπροστα μου . Ήταν  ένα θαύμα. Μια αιθέρια ύπαρξη κυλούσε με χάρη πάνω στο πάγο. Ήθελα να είναι αλήθεια. Δε μπορεί να ονειρεύομαι. Ήταν Εκείνη. Το κορίτσι που συνάντησα το πρωί.

Δεν θα έχανα πάλι την ευκαιρία, πήδηξα στο πάγο και με χίλια ζόρια κατάφερα να την πλησιάσω. Δεν φορούσα τα παγοπέδιλα μου και πρέπει να φαινόμουν πολύ ηλίθιος με τόσες αδέξιες κινήσεις , που έκανα για να μπορέσω να κρατηθώ όρθιος σε εκίνη την παγωμένη λίμνη.

Εκείνη έτρεξε προς το μέρος μου:

-Καλησπέρα. Σ’ αρέσει το πατινάζ; Δεν έχεις όμως παγοπέδιλα. Έλα μαζί μου. Θα μιλήσω στον Ιγκόρ, στον υπάλληλο  του Δημαρχείου. Είναι φίλος και θα μας δώσει ότι χρειαστούμε.

Μ’έπιασε από το χέρι κι αισθανόμουν ότι πετούσα. Ήμουν μαζί της. Αισθανόμουν την ανάσα της. Άγγιξα τα λεπτοκαμωμένα δάχτυλα της .Ένιωσα ένα ρίγος.

Εάν αυτό είναι ευτυχία; Ναι, τότε ήμουν ευτυχισμένος !

Έμεινα μαζί της μέχρι να χαράξει. Οι πρώτες πρωινές αχτίδες του ήλιου μας βρήκαν πιασμένους χέρι- χέρι να κάνουμε πατινάζ και να γελάμε σα σχολιαρόπαιδα.

Ξαφνικά, εκείνη τη στιγμή ήρθε στο μυαλό μου, η συνάντηση με τη Σκια στο Μυστικό Μέρος, η Σφαίρα και τα λόγια που μου είπε για το τι είναι η Αγάπη.

Έδωσα ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο της καλής μου κι έτρεξα στο σπίτι .

Στην τσέπη μου αισθανόμουν μια έντονη θερμότητα, αναρωτήθηκα τι μπορεί να ήταν. Έψαξα με το χέρι μου και βρήκα τη θήκη με τη Σφαίρα.

Κοντοστάθηκα. Άνοιξα τη θήκη προσεχτικά.

Η Σφαίρα μου είχε ενεργοποιηθεί. Ήταν πλέον διάφανη. Δεν είχε θολούρα πια. Και εξέπεμπε μια ακατανόητη ζέστη. Την έπαιξα στα χέρια μου, άρχισα να νιώθω ανάλαφρος σιγά-σιγά. Τα ποδιά μου άρχισαν να μην πατάνε στο έδαφος. Κράτησα τη Σφαίρα μου με το δεξί χέρι κι άνοιξα το αριστερό για να ευχαριστήσω, όπως μου είχε πει η Σκιά μου.

«… όταν η Σφαίρα καθαρίσει από την παχιά θολούρα και γίνει διάφανη τότε θα ξέρεις ότι έχεις μάθει να Αγαπάς και θα ξέρεις να χρησιμοποιήσεις την Ελεύθερη Βούληση, τότε Εγώ θα είμαι Εσύ και Εσύ, Εγώ…»

Ένας ελεύθερος άνθρωπος ικανός να ζει με τη Σκιά του ή χωρίς τη Σκιά του . Να την αντέχει, να την κουβαλά και να την αγαπά.

Συνειδητοποίησα ότι η Σκιά μου όλο αυτό τον καιρό με προετοίμαζε για ένα και μοναδικό λόγο:

«Τότε θα έχεις γίνει η απόλυτη ύπαρξη ενός ελεύθερου σκεπτόμενου άνθρώπου που θα ξέρει να Αγαπά ! Ένας  Ανθρωπος- Οδηγός για τους υπόλοιπους και για τις Σκιές τους.»

 Επέλεξα να ελευθερωθώ και να ελευθερώσω και τη Σκιά μου.

Εκείνο το βράδυ πέταξα, πέταξα πολύ πάνω από τα σύννεφα. Ήξερα πια ότι ήμουν ικανός να Αγαπήσω και  να Αγαπηθώ.

Τέλος.