Γράφει η Εύα Πετροπούλου - Λιανού
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας
Να κοίτα εκεί. Βλέπεις αυτό τον ηλικιωμένο που κάθετε στην προβλήτα, δεν είναι μόνος, δίπλα του κάθεται και η Σκιά του.
-Μα πως είναι δυνατόν;
Εσύ , δεν μου είπες όταν ο άνθρωπος ολοκληρωθεί, η Σκιά θα φύγει.
-Ναι, αυτό είπα. Ολοκλήρωση όμως δεν είναι η ενηλικίωση. Ολοκλήρωση σημαίνει να βρεις την Αγάπη ή να δώσεις Αγάπη. Και ο φίλος μας εδώ δεν αγάπησε ποτέ και κανένα παρά μόνο τον εαυτό του. Μάταια η Σκιά τον προειδοποιούσε για τα χειρότερα που θα ακολουθούσαν στην ζωή του. Ποτέ του δεν την άκουσε, έζησε όπως ήθελε, μεγαλούργησε μεν αλλά απόμεινε μόνος με τη Σκιά του, χωρίς αγάπη.
- Είναι τρομερό ! δεν θέλω ποτέ να μείνω μόνος.
- Μην ανησυχείς, εγώ θα σου μάθω όσα χρειάζεται να ξέρεις, για να ολοκληρωθείς. Για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.
Αρχίζει να νυχτώνει. Πάμε να πούμε μια καλησπέρα στη Σοφή Σκιά. Είναι μεγάλη τύχη, να τους βρούμε μαζί. Βιάσου λοιπόν.
Δεν καταλάβαινα τίποτα πια. Η Σκιά μου ή όποιος κι αν ήταν, είχε πολλά πράγματα να μου μάθει και ανακάλυψα, προς μεγάλη μου έκπληξη , ότι διψούσα κι εγώ για μάθηση.
Αποφάσισα να μη ρωτήσω πολλά πράγματα, αν και είχα τόσες απορίες που ολόκληρη η ζωή δεν ξέρω εάν θα μου έφτανε, για να μου τις απαντήσει. Θα άφηνα αυτήν , να κάνει το μάθημα της, σαν ένας μεγάλος δάσκαλος που ήξερε το μυστικό της ζωής.
Πλησιάσαμε! Ένα παιδί καθόταν στο έδαφος και ένα γέρος άντρας στο παγκάκι . Ήταν και οι δυο τόσο απορροφημένοι από την συζήτηση τους, και ούτε όταν τους πλησίασε επικίνδυνα η Σκιά μου, για να κρυφακούσει, δεν τους ενόχλησε…
- Έλα, έλα κι εσύ. Αυτή η κουβέντα είναι σημαντική . Μπορείς να μάθεις τα μυστικά της υπόλοιπης ζωής σου. Να ακούσεις προσεχτικά τη Σκιά, αν και καθισμένη, θα καταλάβεις από το τόνο της φωνής της, πότε θα προειδοποιεί για κινδύνους…
- Ορίστε, δε καταλαβαίνω τίποτα πια. Η «Σοφή Σκιά» είναι το παιδί και ο ηλικιωμένος άντρας, ποιος είναι αυτός;
- Μα, ο εαυτός του! Η μάλλον ό μόνος σοφός άνθρωπος που συνειδητοποίησε τη λέξη « Αγαπάω» και έδωσε στη Σκιά του, το δικαίωμα της «ελεύθερης βούλησης»
«- Όταν μάθω να Αγαπώ, ρωτούσε ο Σοφός Άνθρωπος του Βάιτσεκ, τι θα απογίνω τότε ;
-Τι θα απογίνεις εσύ, είχε ρωτήσει τη Σκιά του ακριβώς πριν από 87 χρόνια.
- Θα μ’αφήσεις ελεύθερη να αποφασίσω εάν θα σ’ακολουθήσω ή εάν θα γίνω κάτι το διαφορετικό »…
Έτσι η Σκιά διάλεξε τη μορφή του παιδιού. Ο « Σοφός Άνθρωπος» του Βάιτσεκ μεγάλωνε, μεγάλωνε, αλλά η Σκιά έμενε πάντα η ίδια. Ένα παιδί δώδεκα χρονών.
Οι κάτοικοι του Βάιτσεκ έμαθαν για την ιστορία του Σοφού Ανθρώπου. Το όνομα του ήταν Σέργιος. Λίγοι όμως το κατάλαβαν και κατάφεραν να αγαπήσουν…
Καθημερινά, πήγαιναν να τον επισκεφτούν και να του ζητήσουν βοήθεια και συμβουλές, για το τι είναι αυτή η «ελεύθερη βούληση» και πώς θα τη βιώσουν με τις Σκιές τους.
Η ιστορία της «Σοφής Σκιάς» με είχε συναρπάσει, που δεν κατάλαβα ότι είχαμε πάρει το μικρό δρομάκι που οδηγούσε προς την προβλήτα, το χιόνι συνέχισε να πέφτει πιο έντονα αυτή τη φορά. Είχα ξεπαγιάσει αλλά ήταν τόσο καινούρια όλα αυτά κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω την περιπλάνηση με τη Σκιά μου και να μάθω περισσότερα πράγματα για την «ελεύθερη βούληση».
Δεν υπήρχε γωνιά που να μην είχαμε σταθεί, δεν υπήρχε κατάσταση που να μην είχαμε αναλύσει. Περπατούσα μέρες ολάκερες με τη Σκιά μου, οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες έγιναν χρόνια. Αισθανόμουν την αλλαγή στον εαυτό μου. Ίσως να είχα γίνει λίγο πιο σοφός.
Μια ηλιόλουστη μέρα η Σκιά μου κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
- Σήμερα ενηλικιώνεσαι, μου είπε, η ώρα που θα πρέπει να σε αφήσω πλησιάζει !
Πρέπει πρώτα να σε πάω στο μυστικό μέρος κι εκεί να σου μιλήσω για την Αγάπη. Αισθάνομαι, ότι είσαι έτοιμος να αναλύσεις και να καταλάβεις τι είναι η πραγματική Αγάπη! Τώρα πρέπει να ξεκουραστώ.
Εφυγε .
-Μα είναι δυνατόν να εξαφανίζεται μια Σκιά; Αναρωτήθηκα .
- Μην ξεχνάς αγαπητέ μου . Είσαι στο Βαίτσεκ, στο χωριό, οπού όλοι οι άνθρωποι ζουν με τις Σκιές τους.
Χαμογέλασα. Αυτή η Σκιά , είναι πανταχού παρούσα.!! Σκέφτηκα.
Συνεχίζεται...
