Γράφει η Εύα Πετροπούου Λιανού
Δημοσιογράφος Συγγραφέας
Το Λευκό Πύργο τον ήξερα απλά από τα καρτ ποστάλ και τα λεγόμενα φίλων μου , που τον είχαν επισκεφτεί. Δεν είχα πάει ποτέ Θεσσαλονίκη, το επιθυμούσα και το σκεφτόμουνα από καιρό, «να πάρω το τραίνο και να ανέβω στην συμπρωτεύουσα έλεγα , αλλά την τελευταία στιγμή πάντα κάτι τύχαινε και ανέβαλλα το ταξίδι μου .
Ήταν όμως από πάντα εκεί στη μνήμη μου, είχα ακούσει τόσα τραγούδια για την πλατεία Αριστοτέλους και την οδό Τσιμισκή, από τις αγαπημένες οδούς των Αθηναίων κι άλλων φυσικά επισκεπτών, που όταν έφταναν Θεσσαλονίκη όλοι κατέβαιναν να κάνουν τα ψώνια τους.
Μέρα μεσημέρι ασφυκτικά γεμάτη από περαστικούς Θεσσαλονικείς και τουρίστες και φοιτητές …
Πήρα το δρόμο για το βιβλιοπωλείο « Ζιώγας», μου άρεσε να πηγαίνω να πίνω το καφέ μου εκεί και να τρώω τα περίφημα τρίγωνα πανοράματος. Άλλο να σας λέω κι άλλο να τα τρώτε . Τρίγωνα πανοράματος, γεμάτα λαχταριστή κρέμα και σαντιγυ..μιαμ μιαμ …Σας τρέχουν τα σάλια ; Κι εμένα…
Δάγκωσα μια μεγάλη μπουκιά κι ήπια και μια γουλιά καφέ. Περίμενα τον Αλέξανδρο, συμφοιτητή στα χρόνια του πανεπιστημίου, μαζί στο στρατό και καρδιακός πλέον φίλος. Ο Αλέξανδρος ήταν σαν αδελφός. Την προηγούμενη μέρα που είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο μου είχε πει ότι θέλει να μου ανακοινώσει κάτι πολύ σπουδαίο . Έτσι λοιπόν είχαμε δώσει ένα ραντεβού σε αυτό το αγαπημένο στέκι, από τα χρόνια τα φοιτητικά μας , που πολύς κόσμος το τιμούσε ,κι έπινε το καφεδάκι του, ύστερα από την πολύωρη βόλτα στα μαγαζιά είτε οι φοιτητές συγκεντρώνονταν και έλεγαν τα δικά τους ή έπαιζαν τάβλι. Από μικρός , ήμουν εκ φύσεως περίεργος άνθρωπος και πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τους άλλους ανθρώπους. Το τελευταίο διάστημα, ύστερα από κάμποσα χρόνια παρατήρησης , είχα βγάλει ένα πολύ σημαντικό και σοβαρό συμπέρασμα : «Οι άνθρωποι δεν κοιτάνε τον άλλο συνάνθρωπο στα μάτια. Οι άνθρωποι όταν περπατούν δεν κοιτούν καν που πάνε, με αποτελέσμα να γίνονται πολλά μικρό ατυχήματα είτε στο δρόμο είτε στο πεζόδρομο. Επίσης περπατούσαν όλοι σκυφτοί, νωθροί στεναχωρημένοι. Ούτε ένα χαμόγελο δεν έσκαγε στα χείλη τους. Ούτε ένα μικρό μειδίασμα .. τίποτα …» Γιατί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να χαμογελούν ή να γελούν ; Έχουν ξεχάσει προ πολλού να χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση , ακόμη και στις διαπροσωπικές του σχέσεις ..Αξέχαστε Ντίνε Ηλιόπουλε : «Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα , είμαστε!!»
Πόσες φορές γέλασα με αυτήν την ατάκα…
- Παντελή ,εεε Παντελή πάλι ταξιδεύει ο λογισμός σου ;
- Καλώς τον Αλέξανδρο !
- Ναι , ταξιδεύω πήγα πίσω στα παλιά , τα ωραία…
- Μια χαρά σε βρίσκω Παντελή μου, να παραγείλω ένα καφέ να τα πούμε . Έχω ευχάριστα νέα να σου πω . Νέα που θα σε κάνουν να χαρείς κι εσένα κα σε αφορούν κιόλας.
- Κι εμένα ; Τα δικά σου ευχάριστα νέα, μα πως για λέγε …
- Να αποφάσισα να φτιάξω μια εφημερίδα . Μια εφημερίδα με ποικίλα θέματα και θα ήθελα εσύ σαν γραφίστας που είσαι, να αναλάβεις το στήσιμο της…
- Σοβαρά Αλέξανδρε, αυτά είναι όντως υπέροχα νέα, υπέροχα…
- Τα έχω όλα στο μυαλό μου , όλα τα σκέφτηκα . Θα είναι μι εφημερίδα με στήλες και μονόστηλα και άρθρα επιστημονικά, αλλά και άρθρα που θα αφορούν τον πολιτισμό και όχι αυτό το κακόγουστο «Lifestyle».Θέλω να δώσω βήμα σε όλους τους νέους συγγραφείς και ποιητές και σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Πιστεύω ότι θα έχουμε ανταπόκριση και σίγουρα πολύ μεγάλη απήχηση από ίσως ένα άγνωστο κοινό ή ακόμη και νέες ιδέες... Φυσικά θα υπάρχουν κι άλλα θέματα, όπως συνεντεύξεις, παρουσιάσεις βιβλίων, κριτικές θέατρου και σχόλια και γνώμες…
- Έλα Αλέξανδρε, πήρες εσύ φορά τώρα. Λοιπόν σου λέω ότι δέχομαι και θα είναι πολύ μεγάλη μου χαρά, να δουλέψω μαζί σου.
Έτσι καταστρώναμε το πλάνο μας στο καφέ της πλατείας Αριστοτέλους με το παιδικό μου φίλο, για την δημιουργία μιας εφημερίδας. Και ο Λευκός Πύργος στεκόταν εκεί ψηλά, αέναος , να θυμίζει στους παλιούς, τις χειρότερες μέρες και νύχτες που έζησαν οι Έλληνες , κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.Το καραβάκι πήγαινε για την Περαία, γεμάτο κόσμο…που ρουφούσε τη Θεά του Θερμαϊκού και της μεθυστικής Θεσσαλονίκης .
Κι εγώ θαρρώ , είδα τους ανθρώπους να αλλάζουν φάτσες, ναι πράγματι, το πρόσωπο των περαστικών είχε αρχίσει να χαλαρώνει…νομίζω ότι έβλεπα και κάποια χαμόγελα.
Ναι , μα φυσικά . Όλοι χαμογελούσαν…Και σκέφτηκα ότι στη ζωή είναι όλα πιθανά , αρκεί να υπάρχει ελπίδα και θετική σκέψη …
ΤΕΛΟΣ
/./
Η δημοσιογράφος Εύα Πετροπούλου – Λιανού έχει γράψει το παραμύθι «Η κόρη της Σελήνης» από τις εκδόσεις «ΟΣΕΛΟΤΟΣ»
Τιμή:17 ευρώ
Μια φορά κι έναν καιρό
το παραμύθι θα σας ιστορήσω
Για τη μικρή τη Ξακουστή
μια πανέμορφη πριγκίπισσα,
που εμπόδια ήρθαν στο δρόμο της
αλλά με τη βοήθεια και την αγάπη
της γιαγιάς σοφής
Αντριάννας
και των φίλων της, των ζώων
τα έβγαλε πέρα ...
Κι έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα
Κόκκινη κλωστή δεμένη
στην ανέμη τυλιγμένη...
Το βιβλίο «Η κόρη της Σελήνης » πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία .
Καθώς και μέσω των ηλεκτρονικών καταστήματων
www.culturemusic.gr
www.ocelotos.gr
Η «Κόρη της Σελήνης», η πανέμορφη Πριγκιποπούλα Ξακουστή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μοχθηρή μητριά της, τη νέα Βασίλισσα της Χώρας. Η μικρή Πριγκίπισσα, διωγμένη από το παλάτι με ύπουλο τρόπο, έρχεται για πρώτη φορά σ’ επαφή με τους κινδύνους του σκοτεινού δάσους, αλλά ανακαλύπτει και την φιλική πλευρά τους μιας και της μαθαίνουν πολλά αλλά και την βοηθούν να ανακαλύψει πώς να νικάει το φόβο της και να πορεύεται στη ζωή με καλοσύνη, αφού αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία.
Πράγματι, η «Κόρη της Σελήνης» ζει μια πολύ όμορφη ζωή σ΄ένα δεύτερο σπίτι , όπου μεγαλώνει τρυφερά, με αγάπη και καλοσύνη επισφραγίζοντας την επικράτηση του «καλού» .
Η συγγραφέας παρουσιάζει στο κείμενό της τη φωτεινή πλευρά της ζωής, χωρίς να παραγνωρίζει τους κινδύνους από τα ανθρώπινα πάθη. Φως και χρώμα γεμίζουν τις σελίδες του παραμυθιού, με την μικρή ηρωίδα να υπερπηδάει όλα τα εμπόδια με δύναμή την θέληςη, την πίστη , την απλότητα και την καλοσύνη. Είναι ένα κλασικό παραμύθι όπου στην αέναη πάλη του «καλού» με το «κακό», επικρατεί το πρώτο.
Η εικονογράφηση είναι αποκαλυπτική και «παραμυθένια», απολύτως ταιριαστή με την πλούσια πλοκή.
Εύα Πετροπούλου-Λιανού.
Έκανε την εμφάνιση της στο μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου, με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της στα Γαλλικά «Geraldine et le lutin du lac», το Μάιο του 2007, από τις εκδόσεις Amalthee.Το βιβλίο πωλείται μέσω της ιστοσελίδας του Fnac.
Η Εύα Λιανού – Πετροπούλου γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο, όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές της σπουδές. Αγαπούσε τη δημοσιογραφία από μικρή οπότε αποφασίζει να κάνει επάγγελμα τη μεγάλη της αγάπη και παρακολουθεί μαθήματα δημοσιογραφίας στην σχολή του ΑΝΤ1. Τελειώνοντας με τις σπουδές της κάνει την πρακτική της, ως ελεύθερη ρεπόρτερ σε διάφορες δημοσιογραφικές εκπομπές. Το 1994 φεύγει για τη Γαλλία όπου κι εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη γαλλική εφημερίδα «Le LIBRE JOURNAL».
Η αγάπη για την Ελλάδα όμως την κέρδισε, επέστρεψε στην ηλιόλουστη πατρίδα, κι από το 2002 ζει στην Αθήνα. Κύρια ενασχόλησή της είναι η διδασκαλίας της Γαλλικής γλώσσας σε πολιτιστικούς φορείς όπως το Ash n’ art, πραγματοποιεί σεμινάρια γαλλικής γλώσσας σε ιδιωτικές εταιρείες, ενώ ασχολείται και με μεταφράσεις.
Παράλληλα σπουδάζει στο Γαλλικό Ινστιτούτο, Lettres Modernes, γιατί πότε δεν είναι αργά να πραγματοποιούμε τα όνειρα μας. Η «Χώρα του Ποτέ» είναι στην καρδιά μας...
Εάν επιθυμείτε να επικοινωνήσετε με τη συγγραφέα μπορείτε να στείλετε μήνυμα στο evvieparra@hotmail.com
