Γράφει η Εύα Πετροπούλου - Λιανού
Δημοσιογράφος - Συγραφέας
(Παραμύθι για την ανακύκλωση)
Ο Φώτης έγραψε σχολαστικά μερικά λόγια πάνω στο χαρτί. Όταν τελείωσε, το δίπλωσε και στη συνέχεια το έβαλε μέσα στο πλαστικό μπουκάλι που βρισκόταν στο μικρό γραφείο. Έπειτα πήρε το πλαστικό μπουκάλι και το έβαλε στο πράσινο σακίδιο του. Σηκώθηκε, κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα, βγήκε έξω κι ύστερα κλείδωσε.
Κατέβηκε τους τρεις ορόφους , από την σκάλα. Ήταν ένας ιδιαίτερα αθλητικός τύπος ο Φώτης και του άρεσε να περπατάει, να κάνει κολύμβηση και ποδηλασία.
Έτσι λοιπόν φτάνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας, πήρε το ποδήλατο του και βουρ , βουρ, πετάλι το πετάλι, πήρε το δρόμο για την παραλία του Φλοίσβου.
Πέρασε μπροστά από το Καλλιμάρμαρο στάδιο, φρέναρε λίγο και θαύμασε αυτό το ιερό μνημείο που φιλοξένησε τη φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004. Για μερικά λεπτά ο Φώτης πέρασε από τη μοντέρνα πόλη στην αρχαία Αθήνα και προσπερνώντας το στάδιο άρχισε να κάνει πιο γρήγορο πετάλι, κατεβαίνοντας τώρα την λεωφόρο Συγγρού. Ήταν από τις πιο όμορφες Κυριακές, ένα πρωινό από τα λίγα που αυτή η λεωφόρος ήταν άδεια από αυτοκίνητα . Η πόλη κοιμόταν ακόμη. Ο Φώτης ένιωθε να του ανήκει εκείνη η στιγμή. Η ώρα έξι το πρωί. Πρωινό του Ιούνη. Βουρ , βουρ, το πετάλι πιο γρήγορα και στο σακίδιο το πλαστικό μπουκάλι .
Σε λίγο έφτασε στην παραλία, πήγε προς την αμμουδιά, άνοιξε το πράσινο σακίδιο του κι έβγαλε από αυτό το πλαστικό μπουκάλι. Το έφερε κοντά στα χείλη του, ψιθύρισε κάποια λόγια στο πώμα του πλαστικού μπουκαλιού και το πέταξε με δύναμη, μακριά στο πέλαγος.
Το πλαστικό μπουκάλι πριν προλάβει να καταλάβει τι γίνεται, βρέθηκε να επιπλέει στα κρύα γαλαζοπράσινα νερά της θάλασσας του Αιγαίου. «Δεν έχω κουπί να τραβήξω, προς τα πού να πάω; Ας περιμένω λοιπόν τον άνεμο το Νοτιά, να φυσήξει και θα δω που θα με οδηγήσει..» αυτά σκέφτηκε το πλαστικό μπουκάλι. Δεν πέρασε λίγη ώρα και άνεμος νοτιάς άρχισε να φυσάει δυνατά και το πλαστικό μπουκάλι , μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά , άρχισε να στροβιλίζεται, να χορεύει κυκλικά ένα χορό βαλς με τα κόμματα , για τις επόμενες δυο μέρες ..
Ο άνεμος λυσσομανούσε ασταμάτητα , αν και το πλαστικό μπουκάλι στο δρόμο του συνάντησε βάρκες και υπερωκεάνια, κανένα δε σταμάτησε για να το περισυλλέξει, έτσι συνέχισε να στροβιλίζεται σ ένα άλλο διαφορετικό χορό που έμοιαζε με καν-καν.
Την επόμενη μέρα και μετά από όλο αυτό το κουραστικό ταξίδι , το πλαστικό μπουκάλι ξεβράστηκε σε μια αμμώδη παραλία κι εκεί παρέμεινε μέχρι που ένα χέρι έσκυψε και το πήρε…
- Μαμά, κοίτα. Κοίτα ένα μπουκάλι, ένα πλαστικό μπουκάλι κι έχει κι ένα μήνυμα μέσα..
- -Ορέστηηη, μην πιάνεις τα σκουπίδια! Πόσες φορές σου έχω πει να μην αγγίζεις …
- Μα, μαμά κοίτα, αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό μπουκάλι, έχει ένα μήνυμα μέσα , σου λέω. Κοίταξε το κι εσύ.
- Αλήθεια, έλα λοιπόν, ας το ανοίξουμε και να δούμε τι γράφει αυτό το μήνυμα;
Ο Ορέστης, το παιδί που είχε μαζέψει από την αμμώδη παραλία της Ζακύνθου, το πλαστικό μπουκάλι, το πήρε με προσοχή και ξεβίδωσε το πώμα του. Με μια κίνηση , γυρνώντας ανάποδα το πλαστικό μπουκάλι έβγαλε το χαρτάκι και ξεκίνησε να διαβάζει το μήνυμα:
«Είμαι ένα πλαστικό μπουκάλι, καταδικασμένο από την πρώτη μέρα της γέννησης μου να βλάψω το περιβάλλον. Δεν το ήθελα. Δε το θέλω. Είμαι προϊόν του πετρελαίου και μετά από πολύ πολύ μεγάλη και λεπτή επεξεργασία, γεννήθηκα εγώ. Είμαι εντελώς ακίνδυνο όσον αφορά την αποθήκευση υγρών και φαγητών, αλλά έχω ημερομηνία λήξης και δυστυχώς δεν μπορώ να χρησιμεύσω στο περιβάλλον, ούτε στα πάρκα ή στους κήπους, γιατί δεν λιώνω εύκολα. Χρειάζομαι χιλιάδες χιλιάδες χρόνια. Είμαι πολύ ανθεκτικό και ακόμη κι αν με πετάς σε θάλασσα ή ακτές, ακόμη και στο δρόμο , πάντα θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω . Είμαστε χιλιάδες πλαστικά μπουκάλια, πολλά αναγκαστήκαμε να απομακρυνθούμε από την οικογένεια μας και δεν τους είδαμε ποτέ ξανά. Σου ζητάω λοιπόν, να με βάλεις στο μπλε κάδο , θα τον έχεις δει σε κάθε γωνιά. Η ακόμη και στις μεγάλες μηχανές ανακύκλωσης. Διάδωσε το σε φίλους και γνωστούς. Ανακύκλωσε με στους μπλε κάδους. Βοήθησε με να βρω την οικογένεια μου. Βοήθησε με να μην κάνω άλλο κακό στο περιβάλλον. Σε παρακαλώ, Ανακύκλωσε με !!!»
Ο Ορέστης τέλειωσε την ανάγνωση του μηνύματος. Τύλιξε προσεχτικά το χαρτί και το έβαλε μέσα στο πλαστικό μπουκάλι. Γύρισε προς το μέρος της μαμάς του.
- Τώρα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις , καλέ μου , του είπε εκείνη με μια γλυκιά φωνή.
- Ναι, ξέρω.
Ο Ορέστης πήρε το πλαστικό μπουκάλι και το πέταξε στο μπλε κάδο που βρισκόταν κοντά στην έξοδο της προστατευόμενης παραλίας, όπου είχαν πάει με τη μητέρα του.
«Καλό ταξίδι» ψιθύρισε ο Ορέστης .
/./
Η δημοσιογράφος Εύα Πετροπούλου – Λιανού έχει γράψει το παραμύθι «Η κόρη της Σελήνης» από τις εκδόσεις «ΟΣΕΛΟΤΟΣ»
Τιμή:17 ευρώ
Μια φορά κι έναν καιρό
το παραμύθι θα σας ιστορήσω
Για τη μικρή τη Ξακουστή
μια πανέμορφη πριγκίπισσα,
που εμπόδια ήρθαν στο δρόμο της
αλλά με τη βοήθεια και την αγάπη
της γιαγιάς σοφής
Αντριάννας
και των φίλων της, των ζώων
τα έβγαλε πέρα ...
Κι έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα
Κόκκινη κλωστή δεμένη
στην ανέμη τυλιγμένη...
Το βιβλίο «Η κόρη της Σελήνης » πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία .
Καθώς και μέσω των ηλεκτρονικών καταστήματων
www.culturemusic.gr
www.ocelotos.gr
Η «Κόρη της Σελήνης», η πανέμορφη Πριγκιποπούλα Ξακουστή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μοχθηρή μητριά της, τη νέα Βασίλισσα της Χώρας. Η μικρή Πριγκίπισσα, διωγμένη από το παλάτι με ύπουλο τρόπο, έρχεται για πρώτη φορά σ’ επαφή με τους κινδύνους του σκοτεινού δάσους, αλλά ανακαλύπτει και την φιλική πλευρά τους μιας και της μαθαίνουν πολλά αλλά και την βοηθούν να ανακαλύψει πώς να νικάει το φόβο της και να πορεύεται στη ζωή με καλοσύνη, αφού αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία.
Πράγματι, η «Κόρη της Σελήνης» ζει μια πολύ όμορφη ζωή σ΄ένα δεύτερο σπίτι , όπου μεγαλώνει τρυφερά, με αγάπη και καλοσύνη επισφραγίζοντας την επικράτηση του «καλού» .
Η συγγραφέας παρουσιάζει στο κείμενό της τη φωτεινή πλευρά της ζωής, χωρίς να παραγνωρίζει τους κινδύνους από τα ανθρώπινα πάθη. Φως και χρώμα γεμίζουν τις σελίδες του παραμυθιού, με την μικρή ηρωίδα να υπερπηδάει όλα τα εμπόδια με δύναμή την θέληςη, την πίστη , την απλότητα και την καλοσύνη. Είναι ένα κλασικό παραμύθι όπου στην αέναη πάλη του «καλού» με το «κακό», επικρατεί το πρώτο.
Η εικονογράφηση είναι αποκαλυπτική και «παραμυθένια», απολύτως ταιριαστή με την πλούσια πλοκή.
Εύα Πετροπούλου-Λιανού.
Έκανε την εμφάνιση της στο μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου, με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της στα Γαλλικά «Geraldine et le lutin du lac», το Μάιο του 2007, από τις εκδόσεις Amalthee.Το βιβλίο πωλείται μέσω της ιστοσελίδας του Fnac.
Η Εύα Λιανού – Πετροπούλου γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο, όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές της σπουδές. Αγαπούσε τη δημοσιογραφία από μικρή οπότε αποφασίζει να κάνει επάγγελμα τη μεγάλη της αγάπη και παρακολουθεί μαθήματα δημοσιογραφίας στην σχολή του ΑΝΤ1. Τελειώνοντας με τις σπουδές της κάνει την πρακτική της, ως ελεύθερη ρεπόρτερ σε διάφορες δημοσιογραφικές εκπομπές. Το 1994 φεύγει για τη Γαλλία όπου κι εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη γαλλική εφημερίδα «Le LIBRE JOURNAL».
Η αγάπη για την Ελλάδα όμως την κέρδισε, επέστρεψε στην ηλιόλουστη πατρίδα, κι από το 2002 ζει στην Αθήνα. Κύρια ενασχόλησή της είναι η διδασκαλίας της Γαλλικής γλώσσας σε πολιτιστικούς φορείς όπως το Ash n’ art, πραγματοποιεί σεμινάρια γαλλικής γλώσσας σε ιδιωτικές εταιρείες, ενώ ασχολείται και με μεταφράσεις.
Παράλληλα σπουδάζει στο Γαλλικό Ινστιτούτο, Lettres Modernes, γιατί πότε δεν είναι αργά να πραγματοποιούμε τα όνειρα μας. Η «Χώρα του Ποτέ» είναι στην καρδιά μας...
Εάν επιθυμείτε να επικοινωνήσετε με τη συγγραφέα μπορείτε να στείλετε μήνυμα στο evvieparra@hotmail.com
Δημοσίευση 1/7/10
