Γράφει η Εύα Πετροπούλου - Λιανού
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας
Δεν θυμάμαι να είχα ξαναεπισκεφτεί άλλο σπίτι σαν αυτό. Διώροφο με μια τεράστια, αρκετά ,θεαματική βεράντα. Παράθυρα αρχοντικού παρμένα από τα κυκλαδικά νησιά. Κι ακόμη στο πίσω μέρος ένα άλλο μικρότερο σπίτι , μια αποθήκη, με δυο δωμάτια, πραγματικά αξιοπερίεργα μια κι επικοινωνούσαν με το κυρίως σπίτι μέσω της πόρτας του μπαλκονιού. Οι ιδιοκτήτες ήταν αρκετά ευγενικοί, διαφορετικοί από τους Γάλλους που συναντούσα στην καθημερινή μου ζωή, μου εξηγούσαν ότι χρειάστηκαν μέρες δουλειάς, για να φτιάξουν το σπίτι όπως ακριβώς το ονειρευόντουσαν. Το γκρέμισμα ήταν το μόνο εύκολο. Η κατασκευή,όλου του σπιτιού από την αρχή ήταν αυτό που τους δυσκόλεψε. Πόρτες σφραγίστηκαν, κολώνες εξαφανίστηκαν, τοίχοι γκρεμίστηκαν, παράθυρα εμφανίστηκαν.
Αγνώριστο. Τώρα που το έβλεπα, προσπαθούσα να φανταστώ πως θα ήταν πριν. Αδύνατον.!!
Χτισμένο σε ένα από τα πιο ψηλά σημεία του 19 ου διαμερίσματος, στο Παρίσι , με θέα το δρόμο. Σπάνιο .Από τα λίγα σπίτια που έχουν μείνει …
Μερικές φορές απορούσα κι εγώ, πως αυτά τα χάρτινα μεγαλουργήματα, στεκοντουσαν όρθια. Εάν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι τα θεμέλια του σπιτιού είναι τελείως γύψινα και ανάμεσα στις κολώνες, υπάρχει μονάχα το απόλυτο κενό. Τίποτα. Ο λόγος ; Το «Μετρό» του Παρισιού που κάθε δέκα λεπτά, όσο δηλαδή χρειάζεται για να διασχίσει τις αμέτρητες σήραγγες και όταν κάποιος δεν είναι συνηθισμένος στο τσιριχτό , το αισθάνεται λες και διασχίζει μέχρι το τελευταίο «είναι » του σώματος του . Ο σεισμός στος Λος Άντζελες παιχνιδάκι, όταν περνούσε ο μεγάλος αρουραίος κάτω από τα πόδια του Παρισιού.
Το πιο περίεργο σε αυτό το σπίτι ήταν ότι δεν υπήρχε φως. Δηλαδή, δεν το έβλεπε το πρόσωπο του ήλιου. Τα φώτα άναβαν από τις δέκα το πρωί. Η πρώτη σκέψη που ερχόταν στο μυαλό ενός περαστικού, όταν το έβλεπε από έξω, ήταν να μια μεγάλη αποθήκη» κι άλλα τέτοια παρόμοια. Η νύχτα στην πόλη των Παρισίων το χειμώνα, πέφτει νωρίς κατά τις πέντε το απόγευμα. Όλη η πόλη τότε ντύνεται στα μαύρα, με λίγα χρώματα «νέον» που λαμπυρίζουν σαν διάττοντες αστέρες στο αέναον σκοτεινό γήινο νεφέλωμα.
Οι πιο ευτυχισμένοι, σίγουρα, για την κατάσταση αυτού του σπιτιού , αλλά και των γειτονικών ήταν οι υπεύθυνοι της ηλεκτρικής εταιρείας. Γιατί σ αυτό το σπίτι, το ρεύμα έτρεχε άφθονο. Ίσως η ενέργεια που κατανάλωναν οι ένοικοι σ εκείνο το σπίτι , θα μπορούσε να φωταγωγήσει ολόκληρη επαρχία. ΄Η ένα ολόκληρο χωριό. Ήταν ένα σπίτι ανοιχτό για όλους , ανεξαρτήτως χρώματος, πιστεύω. «Το σπίτι των ανέμων» ή μάλλον καλύτερα το σπίτι της πολυπολιτισμηκότητας». Όλοι χωρούσαν . Όλοι γύρευαν να υιοθετηθούν από αυτό.
Έτσι έγινε και με τη Σιμόνε. Έφτασε εκεί από το Κονγκό. Υιοθετήθηκε. Έγινε δικό «της» όπως συνηθίζει κανείς το γκρι χρώμα στο Μετρό , τη βρωμιά και τη μιζέρια. Την ειρωνεία και τα χλωμά πρόσωπα των Γάλλων. Των ανθρώπων που ξεχνούν ότι είναι άνθρωπος ο διπλανός και τον κοιτούν σαν μια κατσαρίδα, κυτταρική ζωή από τα περιττώματα τους. Τέλος πάντων. Η Σιμόνε συνήθισε.
Η Ζωή σε αυτή την οικογένεια κυλούσε σχετικά ήρεμα , με διάφορα καθημερινά συμβάντα, που συμβαίνουν σε όλες τις οικογένειες. Δυστυχώς, σε εκείνο το σπίτι , ο οικοδεσπότης δεν ήταν ο άνθρωπος αλλά ένα πασίγνωστο μαύρο κουτί με πάμπολλες γνωριμίες, γνώσει, πολυταξιδεμένο και πολύξερο. Περίεργο. Λυπηρό. Μα ήταν εκεί. Αυτή. Η τροφός, η ερωμένη, η μητέρα, η φίλη , η γυναίκα, η γειτόνισσα. Μπορεί να ήταν και η μόνη , που είχε δικαιώματα και κρατούσε τη θέση της επάξια ως αντιπρόσωπος του αδύνατου φίλου. Μα ποια ήταν αυτή; Θα αναρωτιέστε… Η Τηλεόραση. Μάλιστα. Παντού, σε εκείνο το σπίτι υπήρχε από μια , σε κάθε γωνιά. Η Σιμόνε μετρούσε. Πέντε τον αριθμό. Όσα και τα δωμάτια, ή μάλλον όχι. Έξι, ήταν και μια στην κουζίνα. Το μπάνιο ευτυχώς δεν είχε την τιμή να φιλοξενεί μια τηλεόραση. Ίσως δε το σκέφτηκαν. Ίσως να μην υπήρχε ο χώρος. Μπορεί να έκριναν , έπειτα από σκέψη έτσι συνηθίζουν οι σοφοί άνθρωποι να παίρνουν σοβαρές αποφάσεις , μετά από πολύ σκέψη, ότι δεν ήταν κι απαραίτητο μια τηλεόραση στο μπάνιο.
Η Σιμόνε αναρωτιόταν, ποιον ρόλο θα μπορούσε να παίξει μια μηχανή. Ένα κουτί γεμάτο καλώδια και λαμπάκια και άλλα ηλεκτρονικά μηχανήματα, άγνωστα σ ε εκείνη, στην ζωή ενός ανθρώπου; Μια μηχανή!!
Ήταν η μοναξιά που έσπρωχνε αυτούς τους ανθρώπους να κολλάνε τις καρέκλες και τους καναπέδες , όσο πιο κοντά μπορούσαν στο γυαλί αναρωτιόταν η Σιμόνε λες κι ήθελαν να μπουν εκεί μέσα. Η μοναξιά, μια λέξη τόσο αποκρουστική από μόνης της και τόσο βαριά. Η μοναξιά εκεί μπροστά , με τόσους ένοικους και γείτονες και περιτυλιγμένη από γιασεμιά και πασχαλιές. Σαν ένα τοίχος να έχει υψωθεί σε στόματα και μάτια και καρδιές και κτίστηκε από τούβλα και μπετόν αρμέ. Καμιά επικοινωνία.
Η μόνη στιγμή ηρεμίας, που η μαμά έδειχνε «ευτυχισμένη», ήταν όταν παιδιά κολλούσαν τα προσωπάκια τους στην τηλεόραση και δεχόντουσαν όλες εκείνες τις εικόνες, απροστάτευτα και με τα μάτια τους να αλλάζουν σχήματα και να γίνονται από ολοστρόγγυλα, ξαφνικά τετράγωνα, όπως και του μαύρου κουτιού , που τα υπνώτιζε και τα τραβούσε κοντά του.
Έτσι, η μαμά μπορούσε να ετοιμάσει το φαγητό, αφού έριχνε και η ίδια κλεφτές ματιές στη δική της τηλεόραση: « … η κυρία του διπλανού διαμερίσματος άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ κι είδε το πτώμα….» Ζαπ πρόσθεσε δυο καρότα στην κατσαρόλα, ζαπ «…έτσι, ακόμη και οι σκύλοι μπορούν να μάθουν να στέκονται, να ξαπλώνουν ή να σας φέρνουν την εφημερίδα, προτιμήστε τα εκπαιδευτήρια σκύλων Λε σιέν….»Ζαπ «…ήταν φίλη μου η Μαριάννα δεν μπορεί να έκανε ένα τέτοιο φριχτό έγκλημα..αυτό κι άλλα πολλά στις ειδήσεις των οχτώ, για την γυναίκα που μαχαίρωσε τον άνδρα της…»Ζαπ. Η μαμά πρόσθεσε λίγο αλάτι και λίγο πιπέρι. Το φαγητό σε λίγο θα ήταν έτοιμο.
Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι νύχτες. Οι εποχές και οι μήνες. Τα χρόνια. Ζαπ. Και οι κούκλες ζωντάνευαν,μιλούσαν Ζαπ. Ορίστε η Σιμόνε έγινε κι αυτή ξαφνικά αυτόπτης μάρτυρας ενός φόνου .Ζαπ. Τώρα κάνει διακοπές σένα εξωτικό νησί παρέα με την γλυκιά τσίτα .Ζαπ. Ένα φιλμ σε μαύρο – άσπρο, για να ξεκουραστούν τα μάτια και να πάει πίσω , στη μαγική χώρα της νοσταλγίας. Το μυαλό και η ψυχή. Το βίαιο κίτρινο χρώμα, κόκκινο και βιολετί ή μπλε που ξεπηδάει από το δέκτη τυλίγει σαν ένα αρπακτικό θηρίο τον θεατή κι αρχίσει να κουράζει , να αγχώνει.. Ζαπ. Να φύγει ο Ζακομπ, δεν μου αρέσει πολύ , είναι χοντρός και παρόλο που έχει ωραία φωνή, Ζαπ να μην πάρουν το δέκα , δεν χόρεψαν καλά….Ζαπ Ζαπ.
Έχω το τηλεκοντρόλ κι είμαι ο βασιλιάς αυτού του κόσμου κι αποφασίζω και ζαπ , ζαπ. «Μαίνεται ο πόλεμος στη Βοσνία…»Ζαπ. «..Μαμά, γιατί υπάρχει ο ήλιος;» Ζαπ. Στο τραπέζι το οικογενειακό ξαφνικά βρίσκεται ο Βασιλιάς Αρθούρος και ο Σαρλό. Λίγο κρασί παραπάνω.
Ζαπ, ζαπ πάλι από κανάλι σε κανάλι.
Ύστερα από λίγο, ο καθένας αποσύρεται. Κλείνονται στα δωμάτια τους. Είναι και το γούστο και οι απόψεις, πολλοί και σκέφτονται διαφορετικά. Κι όλοι φεύγουν να πάνε να δουν τη δική τους τηλεόραση , Η Σιμόνε μένει μόνη. Απορεί.
Όλοι οι υπόλοιποι παίρνουν αγκαλιά το περιβόητο μαύρο κουτί, αρχίζουν τις αλλαγές. Τα σχέδια για το μέλλον. Τα όνειρα , όλα εκεί πραγματοποιούνται . Όλα μπερδεύονται.Δεν υπάρχει νόημα. Κούραση από την ημέρα, το χώρο , το χρόνο, τα χρώματα, την ύπαρξη, την κίνηση, το αβάσταχτο βάρος του ίδιου τους του ευατού. Χαμένοι. Αγνοούμενοι. Άγνωστοι μεταξύ τους. Άνθρωποι, γεμάτοι από εικόνες, άλλες ζωές, άλλες εμπειρίες γνώσεις κλεμμένες. Ιστορίες ψεύτικες, φανταστικές. Όλα μέσα στο ίδιο καζάνι. Νούμερα και μηδενικά. Πλούσιοι και φτωχοί.
Λόγια, πράξεις και σκηνές στοιβαγμένα σαν άπλυτα ρούχα, ξαναφορεμένα. Και ο ένοικοι του σπιτιού να αποκοιμούνται. Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας , τους βρίσκει κοιμισμένους στην πολυθρόνα , σε ένα καναπέ, το σώμα σε σχήμα οχτώ, βασανισμένο. Κι εκείνη η τηλεόραση, ακόμη ανοιχτή. Φρουρός όλων των ονείρων. Ερωμένη των εργένηδων, τροφός των ορφανών. Η νταντά των χιλιάδων μικρών παιδιών. Η βασίλισσα του κάθε σπιτιού. Μένει εκεί . Ασάλευτη. Έτοιμη να σε υποτάξει στο κάθε της βλέμμα. Μια αράχνη υφάντρα ταλαντούχα καραδοκεί τους ανθρώπους- σκλάβους της, τους ανθρώπους – θύματα να τα τυλίξει στον ιστό της!!!.
Τρέξε Σιμόνε . Τρέξε μακριά….
