• Ξεκίνησα από πολύ μικρή με έναυσμα τον πατέρα μου όπου ήταν ζωγράφος. Αντέγραφα πίνακες σε ηλικίες 5- 6 ετών. Αργότερα παρατηρούσα τα διάφορα αντικείμενα και κυρίως την φύση. Έτσι προσπαθούσα να αντιγράφω τοπία (γιατί ο ζωγράφος είναι κυρίως αντιγράφος της φύσης και των πραγμάτων που μας περιβάλλουν) και φυσικά στην μετέπειτα εξέλιξη του παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η φαντασία και αυτά που θέλει να εκφράσει. Δεν ξέρω αν κάποιος καλλιτέχνης μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που κάνει ως «επάγγελμα». Θεωρώ πως απλά κάποια στιγμή χρησιμοποιείς αυτό που είσαι γεννημένος να κάνεις για βιοποριστικούς λόγους.

• Ακολουθώντας λοιπόν αυτόν τον δρόμο εγώ προτίμησα να ασχοληθώ με τον ρεαλισμό. Μόλις τελείωσα το σχολείο φοίτησα στη σχολή του Γιώργου Βογιατζή για τρία χρόνια κάνοντας ελεύθερο σχέδιο, διέκοψα ωστόσο για ένα διάστημα κάνοντας άλλα πράγματα, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι ο δρόμος μου τελικά ήταν καλλιτεχνικός και η φύση μου με οδηγούσε στα εικαστικά. Για πέντε χρόνια παρακολουθούσα μαθήματα δίπλα στη δασκάλα μου την κυρία Τίνα Τσαμπόκα όπου μαζί της ανέπτυξα διάφορες τεχνικές πάνω στη ζωγραφική.Μετά μπήκα στο καλλιτεχνικό – εικαστικό σύλλογο «Απελλή». Μέσω του συλλόγου πήρα μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Συγχρόνως γνώρισα έναν από τους πιο αξιόλογους δάσκαλους αγιογραφίας τον κ. Ε. Κουρή και έμαθα την βυζαντινή αγιογραφία μαζί του. Στο εργαστήρι του έμεινα επτά χρόνια. Άνοιξα το πρώτο μου μαγαζί στο οποίο αγιογραφούσα και ξεκίνησα να δουλεύω επαγγελματικά.

• Πέρασα στο στάδιο της αγιογραφίας γιατί πέρα από τις θρησκευτικές μου αναζητήσεις ήθελα να γνωρίσω και τη βυζαντινή τεχνοτροπία η οποία ήταν πρόδρομος της ελεύθερης ζωγραφικής. Σε αυτό το σημείο θέλω να διευκρινίσω μια παρεξηγημένη άποψη που επικρατεί στον κόσμο για την βυζαντινή τέχνη ότι είναι μια τέχνη από την οποία μπορεί να λείψει η καλλιτεχνική ευαισθησία γιατί ο κόσμος την θεωρεί μια τέχνη «προκάτ». Αυτό  βέβαια δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα διότι δεν θα γινόταν να ξεχωρίσουν αγιογράφοι στο πέρασμα του χρόνου μέσα από την τεχνική της πινελιάς τους. Διαφορετικά οι αγιογραφίες θα ήταν όλες ίδιες και δεν θα ξεχώριζε καμία.

• Οι δουλειά του αγιογράφου είναι επίπονη, χρειάζεται χρόνια μελέτης και εμπειρίας. Δεν μπορεί κανείς να χαρακτηριστεί αγιογράφος με δύο ή τρία χρόνια σπουδών όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να έχει πολύ σταθερό χέρι, ταλέντο, γνώσεις όχι μόνο ζωγραφικές αλλά και θεολογικές και θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μια τέχνη που μας έχει δοθεί από την παράδοση και όταν θελήσουμε να ξεφύγουμε από αυτή μπορεί πολύ εύκολα να θεωρηθούμε νεωτεριστές. Η αγιογραφία είναι μια τέχνη ιερή και λειτουργική και πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες της παράδοσης με σεβασμό. Εξ άλλου η λέξη εικόνα προέρχεται από το ρήμα «είκω» που σημαίνει ομοιάζω. Αυτό σημαίνει αυστηρή ομοιότητα από το πρωτότυπο.

• Έχω κάνει ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής με θέμα μνήμες που είχα από τις γειτονιές της Αθήνας αλλά και για το ρεμπέτικο τραγούδι που αγαπώ πολύ.Όσον αφορά στην αγιογραφία έχω πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και επαρχία, έχω ζωγραφίσει τρία τέμπλα και έχω φιλοτεχνήσει πολλές εικόνες φορητές που βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Τώρα ετοιμάζω την καινούρια μου έκθεση που αφορά ζωγραφική και αγιογραφία μαζί. Παράλληλα διδάσκω ζωγραφική στον πολιτιστικό σύλλογο Χαραυγή μέσα από τον οποίο γίνεται μια προσπάθεια των μελών του συλλόγου να προάγουμε τις τέχνες και τον πολιτισμό. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που μπορώ να μεταδίδω τις γνώσεις μου στα παιδιά και στους ανθρώπους που θέλουν να εκφραστούν μέσα από τη ζωγραφική.

• Αυτή είναι μια χρυσή τομή που πρέπει να βρίσκει η γυναίκα καλλιτέχνης η οποία είναι πολύ δύσκολη. Και αυτό θα το δει κανείς αν ανατρέξει στην ιστορία της τέχνης. Θα παρατηρήσει ότι οι άντρες έχουν αναδειχθεί και εξελιχθεί καλλιτεχνικά περισσότερο από τις γυναίκες.

• Στο βαθμό που θέλει η ίδια να εξελιχτεί και που ονειρεύεται να φτάσει, τις περισσότερες φορές ναι, γιατί η γυναίκα πρέπει να κρατήσει τον ρόλο της μάνας και της συζύγου.

Προσθήκη νέου σχολίου