Στη στήλη "Η Γυναίκα του μήνα" φιλοξενούμε τη Χριστίνα Ματαράγκα συγγραφέα του βιβλίου "Κομμάτια του πάζλ που λείπουν"
Από ποια ηλικία ξεκινήσατε να γράφετε; Πόσο σας βοηθάει αυτό στο να εκφράζεται τα συναισθήματα σας;
- Η πρώτη μου απόπειρα να αποτυπώσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου πάνω στο χαρτί έγινε στο γυμνάσιο.
Ήταν η φιλόλογος μου που με παρότρυνε να το κάνω,εκτιμώντας πως είχα έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής.
Ξεκίνησα γράφοντας ποιήματα μέχρι που κάποια στιγμή τελειώνοντας το λύκειο αποφάσισα να δοκιμάσω να εκφραστώ και μέσω του πεζού λόγου.
Για μένα το γράψιμο ήταν και συνεχίζει να είναι το μέσο εκείνο που μου προσφέρει τις δυνατότητες να ταξιδεύω,κάθε φορά που νιώθω αυτή την έντονη ανάγκη της <απόδρασης>.
Είναι μια περίοδος όπου η δημιουργικότητα και η ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων μου βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Είναι η πρώτη φορα που αποφασίσατε να εκδώσετε ένα βιβλίο.Πώς προέκυψε η απόφαση ότι ήρθε η σωστή χρονική στιγμή για να γίνει αυτό;
- Η αλήθεια είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια δεν έκανα καμιά προσπάθεια να έρθω σε επαφή με εκδοτικό οίκο, προκειμένου να εκδώσω κάποιο από τα μυθιστορήματα μου.
Για μένα το πλέον σημαντικό ήταν και συνεχίζει να είναι το να μπορώ να γράφω.
Το αν αυτά τα γραπτά θα δημοσιοποιούνταν ή όχι λίγη σημασία είχε,από τη στιγμή που εγώ μέσα από τη διαδικασία της συγγραφής περνούσα και περνάω απίστευτα όμορφα.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά από ένα αρκετά μεγαλό διάστημα παραμονής μου στη Γερμανία,έτυχε να παρακολουθήσω μια τηλεοπτική εκπομπή στην οποία ήταν προσκεκλημένος ο Ν.Μουρατίδης.
Τον άκουσα τότε να μιλάει για την προσπάθεια που έκανε να στήσει έναν εκδοτικό οίκο όπου τα έργα νέων συγγραφέων θα ήταν ευπρόσδεκτα.
Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ,την ίδια κιόλας μέρα επικοινώνησα με τις εκδόσεις Τετράγωνο και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.
Το βιβλίο σας <<Κομμάτια του παζλ που λείπουν> είναι ένα βιβλίο που ενώ μιλάει για ένα ερωτικό τρίγωνο,κατάφερε να δώσει μια συναισθηματική βαρύτητα χωρίς να είναι καθόλου προκλητικό,χωρίς σεξουαλικές περιγραφές που προσβάλλουν ή θίγουν ανθρώπινες αδυναμίες.Θα έλεγα πως ανάμεσα στους τρεις ήρωες του βιβλίου σας πρωταγωνιστεί ο έρωτας μεταξύ τους και όχι η σεξουαλική τους συμπεριφορά.Πόσο εύκολο ή δύσκολο νομίζετε ότι μπορεί να είναι κάτι τέτοιο στη ζωή;
Μπορεί να είναι πολύ εύκολο έως αδύνατο.
Πάντα στις διαπροσωπικές σχέσεις ορθώνονταν και συνεχίζουν να ορθώνονται φραγμοί,ενδοιασμοί ερωτηματικά και εμπόδια.
Στο χέρι του καθενός είναι να τα ξεπεράσει όλα αυτά και να οικοδομήσει ό,τι του προσήκει.
Με γνώμονα τον αυτοσεβασμό μα και την αποδοχή των άλλων ανθρώπων όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα ήθελε αυτός πιθανόν να είναι.
4.Πείτε μας δύο λόγια για το βιβλίο σας.
- Τα <Κομμμάτια του παζλ που λείπουν> πραγματεύεται τις ανατροπές που συμβαίνουν στις ζωές τριών ανθρώπων που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί.
Ο Αλέξανδρος και ο Αντρέας είναι στενοί φίλοι,συνεργάτες και εραστές.
Επαγγελματικά καταξιωμένοι στο χώρο τους,άνθρωποι καλλιεργημένοι και με έντονη προσωπικότητα, που δεν βρίσκουν όμως τη δύναμη να υποστηρίξουν τις προσωπικές τους επιλογές, με αποτέλεσμα να πιέζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον κοινωνικό τους περίγυρο.
Η Ελίνα μια γυναίκα που αν και έχει πληγωθεί βαθιά στο παρελθόν, συνεχίζει να αγαπά, να πληγώνεται και να συγχωρεί,χωρίς να ξεχνά όμως ποτέ την ταυτότητα της.
Μπλέκονται σε ένα ερωτικό τρίγωνο και από εκεί και πέρα αρχίζουν οι εντάσεις,οι ανασφάλειες,η ζήλια και ο φόβος της παραγκώνισης του ενός από τον άλλον.
Είναι δεδομένο ότι μια τέτοια σχέση είναι πολύπλοκη και ως εκ’τούτου θα υπάρξουν αντιθέσεις και ενίοτε συγκρούσεις.
Ο χρόνος θα δείξει αν οι ήρωες αυτής της ιστορίας έχουν τη δύναμη να δεχτούν το οποιοδήποτε τίμημα και κόστος για αυτή τους την επιλογή.
Τι σας ώθησε να γράψετε ένα τέτοιο βιβλίο;
- Ποτέ μου δεν είχα κανέναν ενδοιασμό απέναντι στους ανθρώπους που αποφασίζουν να εκφραστούν πέρα από το <ορθόν>.
Πίστευα και πιστεύω ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να αισθάνεται και να λειτουργεί ελεύθερα,διαθέτοντας τον εαυτό του και το σώμα του όπως αυτός νομίζει.
Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω <τα κομμάτια του παζλ> θέλοντας να θίξω τα ταμπού ,τις αναστολές,τις προκαταλήψεις και τις φοβίες, που καλλιεργεί δυστυχώς μέχρι σήμερα ένα μέρος της κοινωνίας μας απέναντι σε σχέσεις που δεν υπακούουν στον κοινό κανόνα,επιμένοντας πάντα ότι το βάθος των συναισθημάτων μπορεί να ακυρώσει τις όποιες εμμονές σε στερεότυπες συμπεριφορές.
Πιστεύετε ότι μπορούμε να περιμένουμε και κάποιο άλλο βιβλίο από εσάς σύντομα;Και αν ναι ποιο θα είναι το θέμα του αυτή τη φορά;
- Το καινούριο μου βιβλίο πραγματεύεται τις ιστορίες τεσσσάρων ανθρώπων, που όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν, έχουν μεταξύ τους κάτι πέρα για πέρα κοινό:Δεν ανήκουν στην κατηγορία των καλών και καθώς πρέπει <παιδιών>.
Αλλά όπως χαραχτηριστικά λέει και μια από τις ηρωίδες:Αυτό αν το καλοσκεφτείς δεν είναι καθόλου άσχημο..το αντίθετο μάλιστα!!Τόσα κακά παιδιά σε μια παρέα είναι ποτέ δυνατόν να μην παρουσιάζουν ένα τρελλό ενδιαφέρον;
Πιστεύω πως σύντομα και αυτό το βιβλίο μου θα μπει σε διαδικασία έκδοσης.
