Συναισθήματα και σκέψεις στον διαιτολόγο...
Γράφει η Καλημέρη Κ. Ευσταθία
Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc στην Κλινική Διατροφή
Πολύ συχνά στο επάγγελμα του διαιτολόγου ο ρόλος του τελευταίου ξεφεύγει από αυτόν που ορίζει η ετυμολογία της ίδιας της λέξης και πολλές φορές καταλήγει να πάρει το ρόλο του ψυχολόγου ή του εξομολογητή. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν είναι υγιές γιατί ο διαιτολόγος ακούσια καλείται να αντεπεξέλθει σε ρόλους που δεν αρμόζουν στα καθήκοντα του και δεν έχει τις απαιτούμενες επίσημες γνώσεις για να το κάνει. Πως φτάνει σε αυτό το σημείο; Και εδώ είναι η ώρα της καλά σχεδιασμένης βιομηχανίας της δίαιτας η οποία τα τελευταία χρόνια χτυπάει ανελέητα τους υποστηρικτές της δημιουργώντας τους νέες ανάγκες και μη ρεαλιστικές προσδοκίες σχετικά με το σωματικό τους βάρους, την εξωτερική τους εμφάνιση και έχοντας καλά και το πρώτο και το δεύτερο την πιο ομαλή και αποδεκτή ένωσή τους με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Δημιουργεί έτσι μια επιτακτική ενοχή στα άτομα με μη φυσιολογικό βάρος και τα καταδικάζει σε ένα μόνιμο άγχος και ένα συνεχή προβληματισμό και μια ασταμάτητη έρευνα γύρω από ειδικούς που στα μάτια τους γεννιέται κάθε φορά ένας νέος σούπερ ήρωας που θα δώσει τέλος στην αδιάκοπη μάχη τους με το σωματικό βάρος. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.....
Το πρώτο ραντεβού είναι το ραντεβού κλειδί. Είναι η ιερή στιγμή που ο ενδιαφερόμενος ξεδιπλώνει την ανάγκη για μονόλογο είτε μέσα από το ιστορικό είτε μέσα από την διακριτική ευχέρεια του διαιτολόγου πρώτα να ακούσει και μετά να ξεκινήσει τον διάλογο. Είναι η χρονική στιγμή που ο ενδιαφερόμενος πρώτα παραθέτει τον προβληματισμό του,τις προηγούμενες εμπειρίες του, τις ανάγκες του προς τροποποίηση και αλλαγή, τον δικό του αποδεκτό διαθέσιμο χρόνο, αλλά και χρήμα. Μέσα σε αυτό το μονόλογο κάποιος που απευθύνεται σε ειδικό για πρώτη φορά μπορεί να απαιτήσει η αλλαγή που ζητάει στη ζωή του να γίνει σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, με τον λιγότερο κόπο, την καλύτερη όμως ποιότητα και τα λιγότερα χρήματα. Καταλαβαίνει κανείς πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο όταν υπάρχει ανάγκη πραγματικής αλλαγής και φυσικά είναι αναγνωρίσιμο από έναν πεπειραμένο διαιτολόγο. Κάποιος άλλος μπορεί ήδη να γνωρίζει την λογική διαδικασία και απλά ο μονόλογος του να περιέχει μόνο την ανάγκη για κάτι καινούργιο και διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα σε ρεαλιστικό ή μη χρονικό διάστημα αδιαφορώντας για την ορθότητα των απαιτήσεων του. Λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά ζητούν την ριζική αλλαγή, βάζουν προτεραιότητες, είναι λιτοί στις απαιτήσεις τους, αναγνωρίζουν τα τυχόν λάθη του παρελθόντος και πραγματικά ζητούν να επωφεληθούν από έναν σωστό καθοδηγητή ελπίζοντας ότι αυτή είναι η τελευταία φορά.
Η ένταξη ενός ατόμου σε ένα πρόγραμμα διατροφής είναι βιωματική. Κάθε άνθρωπος βιώνει μια τέτοια κατάσταση διαφορετικά. Διαφορετική βιωματική σημαίνει διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικοί στόχοι. Πρώτο μέλημα του διαιτολόγου είναι να μην απορρίψει τον ενδιαφερόμενο όταν του προτείνει κάτι παράλογο αλλά να εξετάσει και να λάβει υπόψιν του γιατί πραγματικά έρχεται, αν είναι καθαρά δική του απόφαση, αν συντρέχει κάποιος άλλος λόγος που μπορεί να είναι η επιμονή ενός κοντινού ατόμου με μεγάλη επιρροή ή η ανάγκη ίασης από κάποιο πρόβλημα υγείας και να ξεκαθαρίσει μέσα του ποια αλλαγή θα φέρει στη ζωή του αυτό το νέο και ίσως επαναλαμβανόμενο βήμα. Στην συνέχεια ο διαιτολόγος πρέπει με λογικά επιχειρήματα να του περάσει ότι ο πιο ασφαλής και πιο σίγουρος τρόπος για να φτάσει αυτή τη φορά στο στόχο του είναι η υιοθέτηση του τρόπου βαδίσματος της χελώνας, δηλαδή αργά, σταθερά αλλά πάντα με σιγουριά για την έκβαση του επόμενου βήματος.
Πολλοί ζητούν τη γρήγορη και μεγάλη απώλεια χωρίς να ενδιαφέρονται για την πραγματική ποιοτική απώλεια, άλλοι αδιαφορούν για την ουσιαστική αλλαγή που θα φέρει την διατροφική τους συνείδηση σε αρμονία, άλλοι αναζητούν την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους, άλλοι εξιτάρονται με την ιδέα να στοιχηματίζουν με τον εαυτό τους, άλλοι απλά θέλουν να μπουν στα παλιά τους τζιν, άλλοι θέλουν να επιβληθούν στην ισχυρότερη από αυτούς επιθυμία για κατανάλωση φαγητού και άλλοι απλά ζητούν από τον διαιτολόγο να παίξει το ρόλο του υποστηρικτικού γονέα, που θα τους στηρίξει και θα τους εμψυχώσει στην καινούρια τους προσπάθεια. Κάθε καινούρια προσπάθεια είναι λοιπόν μια αυτο-εκπληρούμενη προφητεία που γεννά προσδοκίες. Τι γίνεται όταν όμως οι προσδοκίες αυτές χαθούν; Τότε πραγματικά καταλαβαίνει κανείς τον πραγματικό του εαυτό και τότε είτε ο ενδιαφερόμενος θα αποφασίσει να ξεκινήσει σε νέα βάση δείχνοντας εμπιστοσύνη στον διαιτολόγο και νιώθοντας ανακούφιση πως κάποιος άλλος αναλαμβάνει τα ινία ή θα τα παρατήσει βιώνοντας τη ματαίωση, την ακύρωση, την προδοσία και την απομυθοποίηση όλων των άμεσα εμπλεκόμενων που κάποια στιγμή θεώρησε πως είναι οι σούπερ ήρωες του.
Για να μπορεί να φανεί το εξωτερικό θαύμα θα πρέπει να επέλθει η εσωτερική αλλαγή. Η αλλαγή εκ των έσω θέλει το χρόνο της. Δεν είναι παράλογο να δίνει κάποιος όλο του το χρόνο και τα χρήματα για να κτίσει ένα αυξημένο και καθόλου υγιές σωματικό βάρος, ενώ για το αντίστροφο που θα του χαρίσει υγεία, ομορφιά και ευεξία να του προκαλεί αγωνία, ανυπομονησία, θυμό και παραλογισμό; Μια ορθή απώλεια μπορεί να είναι χρονοβόρα αλλά όταν γίνει σωστά και επέλθει πραγματική αλλαγή στη στάση όσον αφορά το φαγητό, ο χρόνος και τα χρήματα που θα έχει κάποιος διαθέσιμα στο υπόλοιπο της ζωής του θα δικαιολογούν το χρόνο που χρειάστηκε για να αποκτήσει το επιθυμητό βάρος και τις επιθυμητές διατροφικές συνήθειες. Επιπλέον θα έχει την ευκαιρία να ασχοληθεί με άλλα πράγματα και άλλες δραστηριότητες που πριν δεν είχε το χρόνο, δεν είχε τα χρήματα, τη διάθεση ή και την ικανότητα να τα κάνει.
Καταλήγοντας, είναι μεγάλη η ανάγκη για τον ενδιαφερόμενο να επιλέξει τον διαιτολόγο που του αρμόζει και τον ανακουφίζει μέσα από ένα δρόμο που πρέπει πάντα να είναι ιδιαίτερος και μοναδικός, να κατανοήσει πως μια μικρή αλλαγή μπορεί να φέρει μια μεγάλη αλλαγή στο τρόπο ζωής του, όπως και να θυμάται πως η ανάγκη του για αλλαγή θα γίνει κατανοητή από τον εκάστοτε διαιτολόγο μόνο όταν ο ίδιος τη βιώσει, τη ζητήσει και την βάλει σε εφαρμογή. Πολλές φορές όμως δεν αρκεί μόνο να δει κάποιος έναν διαιτολόγο. Η στάση του απέναντι στο φαγητό είναι παρόμοια με τη στάση που διατηρεί και στους υπόλοιπους τομείς της ζωής του και τότε ίσως η συνεργασία με ένα ψυχολόγο να είναι καταλυτική για την πορεία του διατροφικού του πλάνου αλλά και για την πορεία της ζωής του γενικά. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν αυτό που λέγεται ότι δηλαδή “είμαστε αυτό που τρώμε”.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
