ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΕΣΥ ΜΠΑΙΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ

Όταν γνώρισα τη Τέσυ Μπαιλά  ήταν σε μια συγκέντρωση πολιτισμού από αυτές τις όμορφες που μόνο χαρά και … πνεύμα μαζεύεις. Μια γλυκιά αύρα την αγκάλιαζε και  όντας  ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά της τέχνης  με κέρδισε αμέσως  .. με τον ονειρικό της κόσμο αλλά και με τις εμπειρίες της που μια – μια ξεπηδούσαν , θαρρείς από ένα βιβλίο.. που ανοίχτηκε μόνο και μόνο , για να παρασύρει όποιον βρεθεί μπροστά του .Ας την ανακαλύψουμε:


Ε.Π.Λ : Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;

Τ.ΜΠ.: Η απόλυτη ευτυχία είναι για μένα να περπατάω δίπλα στη θάλασσα, με τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι, μια ηλιόλουστη μέρα. Ξένοιαστη να  συλλέγω εικόνες που μετά θα μπορέσω να μοιραστώ με τους ανθρώπους που αγαπώ και να γεμίζω φως και γαλάζιο αιθέρα τη σκέψη μου.

Ε.Π.Λ: Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;

Τ.ΜΠ : Γελάω συχνά καθώς πιστεύω ότι το γέλιο είναι ένας τρόπος να χαλαρώνει η σκέψη. Καμιά φορά βέβαια μπορεί μέσα στο γέλιο να κρύβεται κάποιο δάκρυ που δεν θέλω να δει κανείς, αλλά αυτό δεν μπορεί κανείς να το καταλάβει εύκολα.

Ε.Π.Λ : Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;

Τ.ΜΠ : Δεν το έχω σκεφτεί. Ίσως θα πρέπει να ρωτήσετε κάποιον που με γνωρίζει καλά και μπορεί να το διακρίνει.

Ε.Π.Λ : Το βασικό ελάττωμά σου;

Τ. ΜΠ : Μάλλον ότι δεν προστατεύω όσο θα έπρεπε τον εαυτό μου και συχνά οι άλλοι με εκμεταλλεύονται.

Ε.Π.Λ : Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Τ.ΜΠ : Σε όλα όσα δεν γίνονται από  πρόθεση.

Ε.Π.Λ : Η τελευταία φορά που έκλαψες;

Τ.ΜΠ : Το δάκρυ είναι η επιστροφή της σκέψης σε όλα όσα έχασες ίσως για πάντα. Είναι η συνάντηση της αγάπης με την απώλεια του υποκειμένου της και δυστυχώς αυτή η συνάντηση μπορεί να συμβαίνει συχνά.

Ε.Π.Λ : Τι σημαίνει για σένα γράφω ;

Τ.ΜΠ : Για τον καθένα μας, ο τρόπος που επιλέγουμε να ζήσουμε αποτελεί τον προσδιοριστικό παράγοντα της ταυτότητάς μας και καθορίζει την απαραίτητη πνευματική αρμονία που απαιτεί η σχέση νου και σώματος για να ισορροπεί. Για μερικούς το γράψιμο αποτελεί το μόνο τρόπο συνομιλίας με ό,τι χαρακτηρίζει αυτήν ακριβώς την ισορροπία και το αναγάγουν σε τέχνη ζωής, στην οποία επιδίδονται με αφοσίωση και αμετανόητο πείσμα, απόλυτα ταυτισμένοι στο πάθος που τους εμπνέει. Κολακεύομαι να πιστεύω ότι ανήκω σ αυτούς.  Άλλωστε αντιλαμβάνομαι το γράψιμο ως ένα είδος εσωτερικού ρυθμού της ζωής που εξελίσσεται παράλληλα και αλληλένδετα με την πραγματική, σ' έναν άλλο ιδιαίτερο, απόκρυφο κόσμο. Η ελευθερία που αυτός ο ρυθμός υπαγορεύει ενυπάρχει ακριβώς σ' αυτόν τον κόσμο, τον μυστικά υπαρκτό και συχνά αθέατο και το μυθιστόρημα αποτελεί το δικό μου τρόπο να εισβάλλω σ' αυτόν.

Ε.Π.Λ : Ταυτίζεσαι με τους ήρωες σου ;

Τ.ΜΠ : Νομίζω πως ναι και είναι αναπόφευκτο, αφού είτε αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας είτε είναι κατασκευασμένοι από βιωματικά υλικά είναι κομμάτια της ψυχοσύνθεσής μου, λένε όσα θέλω να πω και γι αυτό βρίσκονται συνεχώς κοντά μου τόσο κατά τη διάρκεια της συγγραφής ενός έργου όσο και μετά.

Ε.Π.Λ.: Συγγραφέας και οικονομική κρίση . Μπορεί να δημιουργήσει ένας συγγραφέας την σημερινή εποχή;

Τ.ΜΠ .: Ασφαλώς και μπορεί. Και μάλιστα ίσως αυτή την εποχή να είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δημιουργήσει. Σε ώρες κρίσης ο λογοτέχνης, ο πνευματικός άνθρωπος ο επιστήμονας, οφείλει να δείξει και να αποδείξει ότι ο ελεύθερος στοχασμός του, εκείνος ο στοχασμός που αναπτύσσεται δυναμικά, παιδαγωγικά και προπαντός με συναίσθηση ευθύνης, μπορεί να γίνει ένα ελεύθερο έδαφος στο οποίο οι ηθικές αξίες μιας ολόκληρης κοινωνίας θα μπορούν τόσο να αναχθούν σε πρωταρχικό μέλημα όσο και να προστατευθούν. Επειδή η προστασία του ήθους μιας κοινωνίας ανήκει κυρίως στους πνευματικούς της ανθρώπους γι αυτό το λόγο καλό είναι να ξεπεράσει τη συναισθηματική φόρτιση που ενδεχομένως έχει λόγω της κατάστασης και   να προασπίσει με το πνεύμα του την ηθική πρωτίστως κρίση που οδήγησε και στην οικονομική αυτής της κοινωνίας. Ο λογοτέχνης έχει ευθύνη γιατί μόλις ξεπεράσει το αρχικό σοκ της διάψευσης ο αναγνώστης θα στραφεί προς το βιβλίο να βρει μέσα σ΄αυτό μια νέα τοποθέτηση των πραγμάτων, να βρει τη φωνή του και τις σκέψεις του και να αναθαρρήσει.

Ε.Π.Λ: Μιλά μας για το τελευταίο σου βιβλίο « Το Παραμύθι της Βροχής»  ; Από που εμπνεύστηκες;

Τ.ΜΠ : Το 2006 είχα κάνει μια ατομική έκθεση φωτογραφίας με θέμα η Ελλάδα στο φως της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη σε ένα πανεπιστήμιο του Τόκιο στην Ιαπωνία. Ερχόμενη σε επαφή μ' αυτό τον εκπληκτικό λαό και έχοντας ακόμη νωπές στο νου τις εικόνες που γενναιόδωρα αυτή η χώρα χαρίζει στους επισκέπτες της άρχισα να διαβάζω για τον πολιτισμό της. Διαπίστωσα λοιπόν με έκπληξη ότι όσο κι αν φαινομενικά η Ιαπωνία και η Ελλάδα δεν μοιάζει να μοιράζονται κοινά πράγματα, στην πραγματικότητα η φιλοσοφία του Βούδα που ουσιαστικά ρύθμισε τον πολιτισμό της Ιαπωνίας ταίριαζε σε πολύ μεγάλο βαθμό με την φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα. Στο βιβλίο μου ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ προσπάθησα μέσα από μια ιστορία να παρουσιάσω αυτή ακριβώς τη σχέση και να εστιάσω στα κοινά γνωρίσματα των δύο τόσο μακρινών πολιτισμών. Κάπως έτσι ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ξεκίνησε. Πρωταγωνίστρια του είναι μια ελληνίδα αρχαιολόγος που βρίσκει στην Ιαπωνία μια νέα πορεία ζωής και αναγνωρίζει στη φιλία τη δύναμη που μπορεί να επαναπροσδιορίσει τα πράγματα. Το βιβλίο γίνεται ένα οδοιπορικό στη μακρινή αυτή χώρα, στη χώρα των αντιθέσεων και της ευγένειας και παράλληλα σκηνοθετεί μια πολύ γοητευτική ιστορία που στήνεται ανάμεσα σε μια ελληνίδα αρχαιολόγο, έναν Ιάπωνα που έχει κάνει τέχνη ζωής την έμπρακτη φιλοσοφία και μια γκέισα που θα ανατρέψει την ιστορία.


Ε.Π.Λ.: Τρία πράγματα που θα ήθελες να σου συμβούν στο μέλλον ;

Τ.ΜΠ : Θα ήθελα να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, δεν τρέφω αυταπάτες απαιτείται πολλή δουλειά, το κυριότερο όμως είναι να ανακτήσουμε όλοι τη χαμένη ηθική του ελληνισμού για να μπορέσουμε να βγούμε από τα σημερινά αδιέξοδα.




Αγαπητή Τέσυ ευχαριστω πολυ  για το χρόνο σας .
Καλοτάξιδο το βιβλιο σας




Η συγγραφέας Τέσυ Μπαιλα  μιλαει για το έργο της.

Η Τέσυ Μπαιλα μας εξομολογείτε πως αποφάσισε να γράψει το μυθιστόρημα «Το Παραμύθι της Βροχής» εκδόσεις Δοκιμάκης , και μοιράζετε μαζί μας τα μυστικά της
Έμπνευσης και των ηρώων της .


Ξεκίνησα να γράφω Το Παραμύθι της Βροχής λίγο καιρό μετά την επίσκεψή μου στην Ιαπωνία, μαγεμένη κυριολεκτικά από έναν τόσο ιδιαίτερο πολιτισμό με τον οποίο είχα έρθει σε επαφή. Όταν ακόμη ήταν νωπές οι καταγραφές ενός ολότελα διαφορετικού κόσμου στις αισθήσεις μου. Στο μυαλό μου μια ιδέα στριφογύριζε. Να επισημάνω και να συγκρίνω ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Ιαπωνικό πολιτισμό, έναν πολιτισμό τόσο μακρινό ταυτόχρονα όμως τόσο οικείο. Να δείξω σε πόσα όμοια πράγματα είχαν σταθεί και μιλήσει οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας αλλά και ο Βούδας και πως ο μύθος του Οιδίποδα εξακολουθούσε να ζει στους δυο αυτούς πολιτισμούς.  Και κάπως έτσι Το παραμύθι ξεκίνησε. Σε μια μαγευτική διαδρομή, στα μονοπάτια της γιαπωνέζικης  σοφίας, εκεί όπου μυρωδιές, χρώματα, ήχοι και εικόνες αναμιγνύονται και αποκαλύπτουν την κρυμμένη ομορφιά ενός μακρινού αλλά τόσο οικείου πολιτισμού.
Λένε όμως ότι η φαντασία ενός συγγραφέα μπορεί να ξεπεράσει κάθε πραγματικότητα και να στήσει από το πουθενά το δικό της παραμύθι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια η ζωή κατάφερε να ξεπεράσει κάθε συγγραφική εικασία. Το μυθιστόρημα αυτό ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβρη του 2010, αρκετούς μήνες πριν την αληθινή καταστροφή της Φουκοσίμα από τον τελευταίο σεισμό τον Μάρτη του 2011. Το μέγεθος της αληθινής τραγωδίας ανυπολόγιστο και τα συναισθήματα που βιώσαμε όλοι τεράστια στη θέα της τραγωδίας μιας ολόκληρης χώρας. Η σύμπτωση στον τρόπο, τον χρόνο του σεισμού αλλά κυρίως τον τόπο της Φουκοσίμα με όλα όσα περιγράφονται στο βιβλίο είναι ασύλληπτη και προσωπικά με άφησε άναυδη να αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε τελικά να εκδοθεί το συγκεκριμένο βιβλίο ή όχι.
Το μυθιστόρημα είναι βασισμένο σε αληθινούς χαρακτήρες. Ο Τοσίο, η Χιρόκο, ο Κέντζι είναι υπαρκτά πρόσωπα και προσωπικοί μου φίλοι και τους ευχαριστώ ειλικρινά που δέχτηκαν με πολλή χαρά να πρωταγωνιστήσουν στην ιστορία μου την ίδια ώρα που η μοίρα τους έφερε αντιμέτωπους με την αναμέτρηση προσωπικών απωλειών.  Ένα ευχαριστώ χρωστάω επίσης στις συγγραφείς  Πασχαλία Τραυλού και Ελένη Τσαμαδού για τη μεγάλη τους στήριξη. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελένη Μπετεινάκη και τον εκδότη μου κ. Δοκιμάκη για την εμπιστοσύνη και τελικά την έκδοση του βιβλίου,  περισσότερο όμως για την αγάπη που από την πρώτη στιγμή έδειξαν στην προσπάθειά αυτή.
Τέσυ Μπάιλα
έγραψαν για το αυτί του βιβλίου:

1)Αφήνοντας πίσω την ρωμαλέα αθωότητα του «Πορτρέτου της Σιωπής» η Τέσυ Μπάιλα   κάνει ένα λογοτεχνικό βήμα πιο μακρύ και από το ταξίδι  της ηρωίδας της στην Ιαπωνία.  Μυθιστόρημα προορισμένο να διαβαστεί και να αρέσει το «Παραμύθι της βροχής».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ.
2)Ένα ταξίδι στην Ιαπωνία για την Χριστίνα, την ηρωίδα του νέου βιβλίου της Τέσυς  Μπάιλα, ένα ταξίδι για τον αναγνώστη σε έναν πολιτισμό φαινομενικά εξωτικό και ξένο, όπως όμως καταδεικνύει με ευαισθησία και γνώση η συγγραφέας, πιο κοντά μας απ' ό,τι υποψιαζόμαστε. Για άλλη μια φορά, η Τέσυ Μπάιλα μας ξαφνιάζει ευχάριστα και μας προδιαθέτει για υψηλές πτήσεις στο χώρο της λογοτεχνίας."
ΑΘΗΝΑ ΧΑΤΖΗ
συγγραφέας
καθηγήτρια Πανεπιστημίου Πατρών, ΕΑΠ, ΑΠΚΥ.

3)"Μετά την επιτυχία του Πορτρέτου της Σιωπής, η Τέσυ μας παρασύρει σε μια μαγευτική μυητική αναζήτηση μεταξύ Ελλάδας και Ιαπωνίας, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, σε μία αξιοθαύμαστη βουτιά στα βάθη της Ελληνικής και της  Ασιατικής φιλοσοφίας. Ένα μυθιστόρημα συγκλονιστικό'.
ΖΙΛΜΠΕΡ ΣΙΝΟΥΕ
συγγραφέας
μετάφραση: Μαριέττα Αυγερινού



Απόσπασμα
Το παραμύθι της βροχής  Τέσυ Μπαιλά
Εκδόσεις
Δοκιμάκης


Μόλις κυκλοφόρησε !!!
...«Θα σου πω ένα παραμύθι. Το παραμύθι της βροχής», της είπε.

Το κοριτσάκι έκλεισε τα μάτια του κι αφέθηκε στο χάδι αυτής της φωνής που του έδινε την αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς που τόσο πολύ είχε ανάγκη, έστω και χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα στην πραγματικότητα από όσα άκουγε.

«Μια φορά κι έναν καιρό», άρχισε να σιγοψιθυρίζει η Χριστίνα, «ήταν μια όμορφη κοπέλα. Φορούσε ένα καφέ φόρεμα και περπατούσε μόνη της σ’ ένα κάμπο. Την έλεγαν Γη. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε για τελευταία φορά καρπίσει. Τότε που καταπράσινα χορτάρια είχαν φυτρώσει στο μακρύ της φόρεμα και κόκκινες παπαρούνες είχαν γεμίσει όλο τον ποδόγυρό της. Μέσα στη γη, κρυμμένο βρισκόταν ένα σποράκι, ένα τόσο δα σποράκι, που όμως το καημένο δεν μπορούσε να βλαστήσει. Χρειαζόταν νερό πολύ, μια γερή κατεβασιά νερού που θα πλημμύριζε το χώμα της γης και θα το έκανε να ζήσει.
Ένα περαστικό συννεφάκι άκουσε το παράπονό του. Στάθηκε πάνω από το χώμα και το ρώτησε γιατί κλαίει. Το σποράκι τού είπε τι συνέβαινε. Με λίγο νερό θα μπορούσε να γίνει ένα κατακόκκινο λουλούδι και να στόλιζε τη Γη. “Και γι αυτό στενοχωριέσαι;” το ρώτησε το συννεφάκι.
“Περίμενε και θα δεις”. ..........


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Τέσυ Μπάιλα γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε μετάφραση λογοτεχνίας και Ιστορία  Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο. Ασχολείται με τη φωτογραφία και ατομικές της εκθέσεις έχουν φιλοξενηθεί σε πανεπιστήμια της Ιαπωνίας αλλά και στην Αθήνα. Παράλληλα δημοσιεύει δοκίμια σε εφημερίδες και περιοδικά.  Το Παραμύθι της βροχής είναι το δεύτερό της μυθιστόρημα.
Επικοινωνία με τη συγγραφέα στο: http://tbailavaila.blogspot.com
κυκλοφορεί επίσης:
Το Πορτρέτο της Σιωπής, εκδ. Ελληνική Πρωτοβουλία, 2009.