Γράφει η ΔΟΥΛΟΥ ΝΙΚΗ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥΝ+ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

8 ΜΑΡΤΗ 2010... ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ?

ΓΙΑΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στις 8 Μαρτίου 1857 στη  Ν. Υόρκη 20.000 εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας κατέβηκαν σε απεργία, διεκδικώντας τη μείωση των ωρών εργασίας και την αύξηση των μισθών. Εκείνη την εποχή φυσικά ούτε λόγος για συνδικαλισμό. Η διεκδίκηση τους αυτή είχε αποτέλεσμα, παρʼ ολο που έληξε η απεργία βίαια.

Το 1910 καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στην Κοπεγχάγη,

και το 1977 ο ΟΗΕ την 8η Μαρτίου την καθιέρωσε σαν Ημέρα για τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ και τη ΔΙΕΘΝΗ ΕΙΡΗΝΗ.

Στην Ελλάδα η θέση της γυναίκας αναβαθμίστηκε θεσμικά το 1952, όταν οι Ελληνίδες απέκτησαν το δικαιωμα του «Εκλεγειν και εκλέγεσθαι».

Από τότε γιορτάζουμε τον αγώνα αυτών των γυναικών.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ

Εν έτει 2010, τόσα χρόνια μετά από «εκείνη» τη μέρα, μετά από το δυνατό πέρασμα ενός κινήματος όπως ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ και μετά από την έντονη δράση του συνδικαλισμού, θα περιμέναμε οι γυναίκες να έχουν μια ισότιμη μεταχείριση σε όλα τα επιπεδα της κοινωνικής ζωής.

Τα παρακάτω στατιστικά στοιχεία όμως, κάθε άλλο, παρά τις αναμενόμενες προσδοκίες μας, αποδεικνύουν:

- 1 στις 3 γυναίκες δέχονται βία μέσα στο σπίτι τους

- 5 στις 10 την υπέμειναν περισσότερο από 16 χρόνια

- οι γυναίκες αυτές σε ποσοστό 64% είναι ηλικίας 31-50 ετών

- 6% κακοποιήθηκαν κατά την πρώτη τους εγκυμοσύνη

- 67% ηταν έγγαμες

- 38% υπέστησαν βία απο το σύντροφο ή μνηστήρα τους πριν το γάμο αλλά κατέληξαν παντρεμένες με τους θύτες

Και αν θεωρούμε ότι οι κακοποιημένες γυναίκες ανήκουν σε κοινωνικά στρώματα με χαμηλό επίπεδο παιδείας, τότε θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι 7 στις 10 κακοποιημένες γυναίκες είναι απόφοιτες Δευτεροβάθμιας ή Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Οσο για το σύγχρονο δουλεμπόριο γυναικών (trafficking), σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 4.000.000 γυναίκες διακινούνται στη βιομηχανία του σεξ.

Τα κοινωνικά στερεότυπα και η έλλειψη κοινωνικών υποστηρικτικών υπηρεσιών, αυξάνουν τα παραπάνω ποσοστά καθημερινά.

Αλλά και τα δεδομένα στο εργασιακό χώρο δεν είναι πιο ευχάριστα:

- Aνεργες γυναίκες 11,6% έναντι 5,2% των ανέργων ανδρών, και τα ποσοστά αυτά θα χειρετερεύουν εν μέσω κρίσης

- οι γυναίκες λαμβάνουν χαμηλότερο μισθό για την εργασία τους, με τη διαφορά να φθάνει στο -15% σε σχέση με το μισθό των ανδρών

- οι μονογονεϊκες οικογένειες, που συνήθως οι αρχηγοί τους είναι γυναίκες, ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη... την φτωχεια.

Το μοντέλο της Μαίρης Παναγιωταρά, κλωνοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς στη χώρα μας, λόγω των αναγκών της εποχής μας. Δυσκολεύει όλο και περισσότερο η ισορροπία της ιδιωτικής και επαγγελματικής ζωής μιας γυναίκας, από την έλλειψη αυτονόητων κρατικών παροχών, όπως παιδικοί σταθμοί, επιδόματα  κ.λπ. Επίσης, δεν πρέπει να προσπερνάμε καθόλου τις περιπτώσεις εκείνες, που γυναίκες, εν ονόματι των κοινωνικών προτύπων έχουν επικεντρωθεί στην οικογένεια, χωρίς να έχουν εργαστεί ποτέ και σε μεγάλες ηλικίες αναγκάζονται να βγουν στην αγορά εργασίας. Χωρίς τυπικά προσόντα, χωρίς προϋπηρεσία δεν μπορούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς μισθούς, αξιοπρεπή σύνταξη, αξιοπρεπή ασφάλιση.

8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010. ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ?

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Εκείνο που θα έπρεπε να σκεφτούμε είναι ότι γυναίκες και άντρες, είμαστε, απλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Η πάλη ανάμεσα στα δυο φύλα, για το ποιο υπερέχει, πρέπει να σταματήσει και αυτό θα συμβεί μόνο αν καταλάβουμε την ισοτιμία μας σαν κοινωνικά όντα. Οι γονείς θα πρέπει να προβληματιστούν και να αλλάξουν τα μοντέλα που επικρατούσαν μέχρι τώρα. Οι ικανότητες και οι δεξιότητες δεν έχουν να κάνουν με το φύλο αλλά με το άτομο. Ο σεβασμός να καλλιεργηθεί ανάμεσα στα δύο φύλα σε ανθρώπινη βάση. Είναι τραγικό σε χώρες, υποτίθεται πολιτισμένες, να επικρατούν αντιλήψεις και στάσεις που προσβάλλουν την ανθρώπινη ύπαρξη.